Toch nog..... 1 februari 2009 Ik had het me nog zo voorgenomen. Voorgenomen om niet op die ATB te kruipen na mijn val vorig jaar. Ik wilde geen risico lopen in de winter en dus had ik mijn redelijk nieuwe ATB onderdelen van mijn fiets gedemonteerd en weer gemonteerd op die van Edith. Want die kon dan wel gaan als zij dat wilde, maar eigenlijk was het een vorm van zelfbescherming. Ik ken mijzelf en weet dat als die fiets kant en klaar daar staat niets te doen,  ik hem uiteindelijk toch zal gaan pakken om eens flink te gaan rammen. Ik heb gelukkig nog wel een reserve racefiets en daar moet ik dan maar mijn frustraties op botvieren. De frustraties vrijgekomen door alle verhalen en foto’s van de Appeltaarters die wel her en der met hun ATB aan de slag zijn gegaan, moest ik kwijt. En dat ging goed tot het moment dat de 10e Farm Frites Strandrace in het vizier kwam. Ik probeerde er niet aan te denken maar het is gewoon een mooi evenement en omdat Edith zich wel had voorgenomen om te rijden kon ik niet anders dan toch wat signalen op te pikken.   Maar ik had beloofd om niet op die ATB te stappen en dus zocht ik toch een excuus om dit wel te kunnen doen. Mijn excuus om te rijden is dat ik in dienst van Edith zal gaan rijden en dat we samen de elementen gaan trotseren, ik moest alleen mijn fiets nog even in orde krijgen. En ik had besloten door wat oude spulletje te verzamelen en te monteren en dan alleen nog even een ketting en cassette aanschaffen en hup….rijden  maar. De eerste testrit als voorbereiding op de strandrace is een feit en al die oude spullen werken redelijk met uitzondering van de voorbladen. Bij elke serieuze trap op de pedalen slaat de ketting door op de tot stompjes veranderde tandjes. Hier moest ik iets anders op verzinnen en al licht trappend over het strand denk ik na over een eventuele oplossing dat dan ook weer niet al te veel geld gaat kosten. Want ja, nieuw kopen kan altijd nog.  Bij aankomst bij de Duinrand heb ik de oplossing geloof ik, ik moet het alleen nog even uitvoeren. Ik bedacht me dat ik ergens nog een oud weg-crankstel heb liggen en ik probeer deze dan te monteren met een 39 en een 44 blad. Thuiskomend dus gelijk aan de slag en…..het werkt, yeah. Niets staat mijn deelname nu nog in de weg. Het is nu zaterdagavond, de vooravond voor de grote dag en dus begint in ‘Huize van der Velde’ de spanning al iets te stijgen en kijken we zenuwachtig naar de weersvoorspellingen. Rond het vriespunt met een snijdende oostenwind kracht 7 tot 8 en als toetje een mogelijke sneeuwbui zijn de voorspellingen voor de zondag. Met een gerust hart gaan we slapen dus…… Zondagmorgen is het eerste wat opvalt de wind, die lijkt minder hard dan voorspelt. De kou is er niet minder om en het voorspelt dat het strand als een harde baan bij ligt en de spanning in de banden kan omhoog bedenk ik mij in de auto op weg naar de 2e slag te Rockanje.   Bijtanken voor de barre tocht Bij de inschrijftafel is het een drukke bedoening en ik zie snelle mannen in de rij staan, de voltallige van Vliet ploeg met Maarten den Bakker, Bekking, snelle mannen van Bike-Zone en ene Bart Brentjes, de Olympisch, wereld en veelvuldig Nederlands kampioen op de ATB. Na het inschrijven is het de spullen in orde maken, en op naar het strand om op temperatuur te komen. Op het strand blijkt dat de ondergrond inderdaad hard is en de wind komt uit de noord-hoek. Dit betekend dat we grotendeels profijt hebben van de luwte veroorzaakt door de duinen. Het belooft dus een snelle tocht te worden. Na een half uur uitstel van het startschot door de enorme opkomst is de toeter dan toch daar….en gaan. Ik kan het niet laten en ik sluit vooraan aan en sluip voorzichtig mee maar iets in mij zegt, ‘nee Leo, je zou bij Edith blijven’, en dus laat ik het lopen en wacht op haar, ik laat haar aansluiten in mijn wiel en samen gaan we dit varkentje even wassen. We besluiten om hoog te blijven rijden wat geheel in tegenstelling is wat de voorbereidingen ons hebben geleerd. Het is daar namelijk harder dan vlak langs de waterlijn en links zie ik enkele behoorlijk ploeteren en langzaam gaan we die dan ook voorbij. Edith heeft het zwaar in de eerste fase van de tocht en ik moet mijn tempo iets aanpassen om haar niet te slopen. Na de passage richting de slufter lijkt het alsof ze haar tempo heeft en dus schroef ik het tempo iets op zover als dit kan en probeer haar te laten focussen op het lange stuk richting de Haringvlietdam. Dit zou het zwaarste stuk moeten worden maar met de wind die door de duinen minder hard is en het feit dat de ondergrond nog steeds hard is valt het eigenlijk mee en kunnen we alles blijven fietsen en hoeven we niet van de fiets af. Richting de tweede passage door start/finish komen we allerlei renners tegen en is het laveren tussen deze renner door om niet frontaal in botsing te komen, het gaat goed. Even de aansluiting verloren. “Nog een stukkie”, roep ik naar Edith, “het zwaarste hebben we gehad”, en ongemerkt gaat mijn tempo omhoog. Links zien we diverse Appeltaarters al richting de finish rijden en moedigen hen aan. Edith volgt goed en we rijden tot om ‘de bocht’ bovenlangs en daarna besluiten we  langs de waterlijn te gaan om niet veel later de oversteek te maken richting de duinen. Daar is het hard, althans dat hebben we gemerkt toen we hier de vorige keer langskwamen. Gelukkig is dit het nu nog steeds en met een prima tempo gaan we op zoek naar het laatste keerpunt en ‘en pasant’ halen we er nog een paar in. Bij het keerpunt bedankt ik de daar aanwezige vrijwilligers voor hun inzet en draai om het betonnen blok. Zo…nog een klein stukje knallen met wind mee en dan is deze martelgang voorbij. Het stuk tot aan de bocht gebruiken we om de benen iets te laten herstellen en om ons voor te bereiden op het laatste eind naar de finish. Met de finish in zicht is het verstand op nul en gaan met die banaan. Bij aankomst bij de ‘boog’ zijn de meeste Appeltaarters inmiddels verdwenen om te zien dat ook wij het hebben gehaald maar goed dat zal de kou wel zijn geweest….. Leo