Terugblik ATB-seizoen 2008/2009. 1 maart 2009 Vandaag staat ter afsluiting van het ATB- seizoen de tweede editie van de Hans  van Huizen Classic op de agenda. Waarna de ATB bij vele in de schuur zal verdwijnen en pas in najaar weer te voorschijn wordt gehaald. Voor mij betekent vandaag de afsluiting van mijn eerste AT B – seizoen. Mijn eerste echte ervaring  met de ATB is denk ik ergens eind oktober vorig jaar geweest. Ed zou Caroline en mij op ’t Gors wel eens de eerste beginselen van het mountainbike bij brengen. Het was vies, regenachting weer die dag. Ik belde Willem s’middags op en zei:"Zal wel niet doorgaan he vanwege het weer?".  Een hard gelach aan de andere kant en hij antwoorden,"dan ken jij Ed nog niet."  Ik weet nog goed hoe verschrikkelijk zwaar ik die eerste keer vond. Die conditie die ik dacht te hebben van het wegseizoen viel me vies tegen. Die zondag daarop zal ik ook niet meer vergeten.  Terug vanaf de Duinrand naar huis reden we mee met de appeltaarters die op de weg hadden gereden.  Ik ben dat stuk geloof ik wel drie keer dood gegaan en na wat stukken geduwd te zijn door Johan ben ik thuis gekomen. Maar toen kwam het ergste, de opmerking van Rien na afloop; "het lijkt wel of je op een boodschappenfiets zit, zo zit je op die fiets." Toen ik eens om mij heen keek naar hoe de rest op zijn fiets zat, kon ik hem daar niet geheel ongelijk in geven. Nadat Willem mijn fiets onderhanden had genomen: stuur ingekort (waarom maken ze die sturen zo breed?je blijft overal achter hangen), zadel hoger gezet etc.  zat ik voor mijn gevoel een stuk beter op die fiets en zag die er ook wat stoerder uit.  De woorden die mij bij zijn gebleven als ik terug denk aan de eerste paar keer op de ATB zijn: zwaar, heel veel afzien en is dit echt leuk? Ja, eigenlijk vond ik  ook dit al het wel heel erg leuk! Al snel ging het ATB me steeds wat beter af en begon ik echt leuk te vinden. Dat ik best snel progressie boekte heb ik voor een groot deel te danken aan de coachende rol die Ed op zich heeft genomen. Regelmatig heb ik met bewondering gekeken naar het enthousiasme waarmee hij dit deed. Tijdens een van onze off-days of als we wat te zeuren hadden, het maakte allemaal niet uit, enthousiast bleef hij. Overigens heb ik heb  ook regelmatig van vele andere ATB’ers bruikbare adviezen gekregen. Wat mij opgevallen is, is dat iedereen zijn eigen kijk heeft op wat goed is en wat niet. Dat ik zelf twee wedstrijdjes zou rijden en de Strandrace uit zou rijden had ik aan het begin van het seizoen zeker niet bedacht. Vooral de Strandrace, met de start in de sneeuw, vond ik een mooie ervaring! Ook erg leuk heb ik de ATB - uitjes naar Burgh Haamstede , de Loonse en Drunense Duinen en Goedereede gevonden. Terugkijkend op het ATB- seizoen kan ik zeggen dat het ontzettend leuk was, erg leerzaam en gezellig!Maar.....  zoals gezegd komt vandaag een eind aan dit eerste seizoen. Om 8.15 is het verzamelen op de carpool N57, waarna we gezamenlijk richting Goedereede rijden. Vanaf Hans vertrekken we met 14 ATB’ers richting Ouddorp om daar het Duingebied in te gaan.Even heb ik het gevoel of ik weer terug ben waar ik het begin van het seizoen ben begonnen. Mijn benen willen niet, eigenlijk wil er gewoon niets en ben ik niet vooruit te branden. Een weekje wintersport en 12 uur in de auto hakt er kennelijk wel in. En zoals gewoonlijk, wordt het tempo ook niet geleidelijk opgevoerd maar gaan we gelijk volle bak. Hans en Olaf loodsen ons behendig door het gebied. Dit gaan zo vlekkeloos en aan de sporen te zien komen de mannen hier vakerJ. Onderweg komen we gelukkig weinig wandelaars tegen en is echt prachtig om te fietsen. In de Kwadehoek loopt een mooi, slingerend pad met heuveltjes. Al gelijk is een groepje met ongeveer 5 man weg, die met elkaar de strijd aan gaan tot eind. Een leuk pad, maar voor mijn gevoel komt er geen einde aan. Caroline komt het pad uitgereden, nog met een wielafdruk van Johan op haar schouder. Een valpartij is hier aan vooraf gegaan, maar het valt allemaal mee.  Nog even worden we opgehouden door de lekkenband van Willem. Johan grijpt dit moment aan om het stuur van Caronline en mij wat omlaag te zetten, deze stonden te hoog constateerde hij de laatste dag van het seizoen . Maar beter laat dan nooit en veel beter zo mijn fietst ;)! Daarna vervolgen we de tocht, om weer richting Hans te gaan. Het laatste stuk over de weg wordt er nog even flink door gereden. Hieruit blijkt duidelijk dat iedereen weer klaar is om de weg op te gaan J. Na afloop wacht ons heerlijk zelfgemaakte Appeltaart van Tonny. Tonny bedankt weer, hij was weer heerlijk! Of dat dit nog niet genoeg was, werden we nog verwend met heerlijk verse gebakken visjes. Astrid en Hans bedankt voor de gastvrijheid, het was weer allemaal super geregeld!  Ines