weersverwachting

  Verslag                                                    

Zin in Nisse

5 April 2008

Normaal gesproken heb ik er niet zo’n last van , …..zenuwen! Maar nu toch wel, na het min of meer verloren seizoen 2007 is een nieuw seizoen in aantocht in een voor mij nieuwe categorie, ‘de Masters’. Even uitleggen, ‘de masters’ is een categorie voor coureurs van 40 jaar en ouder, en herbergt merendeels ‘oude ‘cracks’ die nog heel hard kunnen fietsen en met hun jarenlange ervaring garant staan voor spektakel tijdens de koers. Ik wist echt niet wat ik ervan moest vinden en waar ik zou staan qua niveau, ik had nog geen competitie gehad namelijk. Dit feit en het feit dat ik hier vorig jaar een heuse ‘salto mortale’ maakte die de turnwereld zeker versteld zou hebben doen staan zijn de juiste ingrediënten voor een grote dosis zenuwen.


 

Ik kleed me achter de auto, welke in de buurt van het parcours staat om en smeer mijn benen in met een wat extra verwarmend zalfje want het is koud, hooguit een graadje of 7 denk ik. Het zalfje zorgt gelukkig ook voor wat kleur op mijn benen want die hebben nog geen daglicht gezien, laat staan zon. Ik waarschuw de inmiddels de gearriveerde Bart in de buurt ook dat ze even een zonnebril opdoen om niet geheel verblindt te worden door die bleke kuiten van mij. Bart en ik zijn voor vandaag de troeven van het FFCT, Johan had verplichtingen elders en Marco heeft wat last van een gebroken rib.

 

De tijd schiet aardig op en voorzichtig begeef ik mij richting parcours om mij enigszins warm te rijden. Het is meer voor het idee want ‘warm’-rijden is het nauwelijks te noemen en daar rij ik dan met mijn witte poten en de ijspegels aan mijn neus.

Het parcours ligt er redelijk bij met hier en daar nog wat plassen, klei en paardenstront als traktatie. De bochten worden door de aanwezige baancommissarissen voor de aanvang een beetje schoongeveegd om ons het gevoel te geven dat het wel te doen is om door die bochten te knallen. We gaan het meemaken.

Bij de start in deze ronde van Nisse sta ik achterin opgesteld met als voordeel dat ik mijn voeten in de pedalen kan laten omdat ik mij vast kan houden aan het hek. Voor mij zie ik al mijn concurrenten en dat zijn er met dik 45 man best veel en sommige zien er al afgetraind uit. Ik maak mij wat zorgen want ik heb nog geen competitie gehad en weet echt niet waar ik sta, we zullen het straks wel zien. Na wat bemoedigende woorden van de ‘speaker, valt het startschot.

Na de start is het linksom met direct de wind vol op de kop de polder in, helemaal tot aan het eind en dan wederom linksaf de dijk op. Vanaf hier is het met de wind van rechts overleven op de kant, wil ik naar voren dan moet ik dit doen aan de rechterkant door de wind. En ik moet naar voren want ik zit hier niet goed, er vallen nu al gaten en dus…..hup rap naar rechts en naar voren….tik, tik…op de 14 en gaan. Zo….dit ging goed, en ik voeg mij met een vlugge manoeuvre tussen de wielen en ik neem plaats bij de eerste 10 van het peloton. De dijk houdt op en met een bocht naar links komen we op een kronkelweg richting het dorp en passeren we de plek waar ik vorig jaar zo mooi wegvloog van mijn fiets. Hier zouden we wind mee moeten hebben echter door de kronkels in de weg is het misschien wel het lastigste stuk van het hele parcours. Dan weer mee dan weer wind van links, echt zo’n stuk waarop je je benen volledig kan laten verzuren.

De eerste doorkomst na een krappe 4 km is een feit en ik zit in het voorste gedeelte van het peloton, en voel me nog goed al ben ik nog niet gerust op een goede afloop want de wedstrijd moet natuurlijk nog echt beginnen. In de eerste paar rondes volgen wat demarrages en ik neem een afwachtende houding aan omdat ik gewoon nog niet durf. Vijf man rijden weg en ik laat het lopen in de hoop dat een ander de kastanjes uit het vuur haalt maar. Tevergeefs, dit gebeurt niet en de vogel is vooralsnog gevlogen. Een ronde later idem dito en weer ben ik te afwachtend en ik sluip niet mee al had dit wel gemoeten en achteraf gezien ook gekund. In totaal zijn er nu 11 man weg en we doen met een paar man nog wel een poging om het dicht te rijden maar dit mocht niet baten. Ik probeer het zelf ook nog even en kan een volle ronde doorharken waarbij ik ook nog een premie verdien. Teruggepakt kan ik redelijk makkelijk weer voorin aansluiten en ik merk dat het wel goed zit met mijn conditie. Ik besluit om mij nu niet meer zo druk te maken en om mijn krachten te sparen voor de laatste ronde. Deze is inmiddels ingegaan en er wordt door twee man gedemarreerd, ze pakken 250 meter en rijden voor ons uit. Met het laatste stuk wind tegen demarreer ik en pak ook zo’n 200 meter. Al harkend op de dijk kom ik iets dichter bij die twee voor me maar ze zien me komen en geven nog een laatste versnelling. Naar links de kronkelweg op zie ik dat ik voldoende voorsprong heb op het peloton en ik schakel door naar de 13 en ‘stoemp’ vol door en kan de snelheid op 45 km/u houden tot aan de streep. 14e plaats is de score in de eerste koers van vandaag. Valt me mee en tegen. Achteraf gezien had er zeker meer ingezeten maar aan de andere kant ik heb het allemaal zelf in de hand gehad en deze koers geeft mij wel vertrouwen voor de rest van het seizoen. Bart weet na deze koers dat hij nog wat trainingsarbeid moet verrichten om die stabiele factor te zijn die hij altijd is. Gebrek aan macht was vandaag het euvel, maar Bart kennende zal alles goed komen.

                                    

Na afloop van mijn wedstrijd was het even snel opfrissen, omkleden, rugnummer inleveren en afrekenen. Dit alles moest snel gebeuren omdat ik wilde kijken naar de categorie waarbij in de voorbije jaren heb gereden, de B's. Ik wilde hier kijken omdat de nieuwe aanwinsten van het FFCT Wim en Stephan 'act de presence' zouden geven. Voor Willem zou het zijn derde wedstrijd zijn geloof ik maar voor Stephan de aller, aller eerste! Na de vraag vooraf, "ben je zenuwachtig?" antwoord Stephan heel stoer", "nou, valt wel mee.". Maar de witte gloed rond zijn neus verraad het tegendeel, logisch natuurlijk. Het is echt even een sprong in he diepe. Willem heeft er vorig jaar al aan mogen proeven en komt iets rustiger over. Aan de voorbereiding zal het niet liggen want die is goed geweest, en het moest nu maar eens gebeuren.

Maar wat ik zag na een paar rondes deed mij goed, ze hielden zich rustig en manifesteerde zich goed voorin. Sterker nog, na een ronde of 6 a 7 reden ze zowaar met zijn tweeen voorop en hadden ze een gat van om en nabij de 300 meter en gingen ze op zoek naar de kopgroep. Als ze dat maar volhouden, dacht ik nog. Na een ronde werden ze teruggepakt en konden ze zich goed handhaven in het peloton. In de laatste ronde besloot Willem om er nog eens tussenuit te glippen met als resultaat dat hij als 8e over de meet zou komen. Stephan deed van zich spreken in de massasprint en kon beslag leggen op een 16e plaats.

 

Klasse, mannuh!!

Groeten,

 

Leo  van der Velde