Natte zooi 1 Mei 2008 Ik was wat verwend met het weer van de afgelopen periode. Na alle kou van de voorbije weken kon ik mijzelf eens heerlijk opwarmen op Mallorca. Dit betekende elke dag op de fiets in je korte broek. Natuurlijk…..dat kon hier ook maar dan hadden wel je knieën vastgevroren, en dat was nu net het verschil. Dat gebeurde op Mallorca niet, althans ik heb nog nooit iets vast zien vriezen bij een temperatuur van rond de 20 tot 22 graden, heerlijk gewoon. Fietsen is al leuk maar dan toch helemaal, en na alle kou, wind en regen hier in dit koude kikkerlandje was dit gewoon een toetje. Deze schitterende weersomstandigheden bevielen mij wel en ik besloot dus om het een en ander mee te nemen en bij terugkomst begon hier ook de lente, zo kon ik mooi mijn gebruinde benen showen, dacht ik. Mooi niet, de temperatuur bleef bij een graadje of 18 steken. En dat is voor mij toch wel een grens,18 graden. Hierboven gaan de beenstukken uit maar daaronder blijven de beentjes gewoon ingepakt met trainen. Ik zal het nog sterker vertellen, de vooruitzichten voor afgelopen week voorspelde dat ik mijn winterkleding wel weer uit de kast kon gaan halen, 14 tot 15 graden als we geluk hebben. En er moest ook nog gekoerst worden, op 1 mei j.l. Op de agenda stond Wemeldinge, een piepklein dorpje in het Zeeuwse onder de rook van Goes. Bij vertrek vanuit Hellevoetsluis stap ik na alle voorbereidingen zonder naar boven te kijken in de auto. Toch ontkom ik er niet aan om te merken dat het ineens erg donker wordt en niet veel later gaat de kraan vol open. Regen, en niet zo’n beetje ook. De rit naar Wemeldinge wordt er een waarbij je van droge plek naar droge plek rijdt met tussendoor kleine hoosbuien. Ik denk aan niets, want als ik ga nadenken weet ik zeker dat ik omdraai, zeker als ik tijdens een bui de temperatuur ook nog ziet dalen naar de acht graden. De motivatie om te gaan koersen is groter dan de drang om te keren en dus zet ik de reis voort. Even na de Zeelandbrug breekt de lucht open en klaart het op en dus met een beetje geluk houden we het droog met de koers. Zou wel lekker zijn, want de straten van Wemeldinge zijn niet voorzien van mooi geplaveide steentjes, nee hier gaan volgens mij bussen met stratenmakers naar toe om te zien hoe je ouderwets moet straten. Lekker de steentjes schots en scheef neerleggen voor een rustieke uitstraling met als decoratie wat mos en grassprietjes om het geheel af te maken. Ja…als dat nat wordt dan wordt het leuk.     Het parcours bestaat uit verschillende gedeeltes, zo is de licht oplopende dorpstraat de aankomststraat welke met steentjes is voorzien en een echt energievretend stuk is. Hierna volgt een heuse chicane, links, rechts en dan weer links met hier en daar een put in de bocht. Dan is het rechtdoor naar de dijk om deze dan linksom op te draaien. Na een dijk van om en nabij de 1 km duik je naar beneden om dan vervolgens via een aantal bochten en rechte stukken de finishstraat weer op te draaien. Al met al een ronde van zo’n 3.5 km. Tijdens de eerste rondes lag het parcours er droog bij en het tempo zat er goed in met wat demarrages over en weer. Ik voelde me goed en kon me prima handhaven voorin, ik wilde vandaag kort eindigen en dus probeerde ik mij niet al teveel te bemoeien met de premies. Een paar maal reed er een groepje weg en ik kon dan vrij gemakkelijk de kloof alleen dichten en leek het erop dat we weg zaten maar telkens was het resultaat dat het dichtgereden werd na verloop van tijd. Na half koers begon het….regen!!!! Met de eerste spetters zie ik al diverse renners in hun remmen knijpen en afhaken. Ik rij gewoon door, mijn schoenen waren toch al nat van de dag ervoor dus dat maakt niet meer uit. Inmiddels nemen 4 renner iets meer risico en rijden weg, en de koers wordt gecontroleerd door een van de ploegmaats van hen. Niet veel later wordt de aanval ingezet door ons uit het peloton in de stromende regen. Langzaamaan krijg ik steeds minder gevoel in mijn vingers door de kou en is sturen door de bochten een echte kunst geworden.       Ik doe goed mee en heb alle hoop op een goede klassering als vier rondes voor het eind de groep breekt en we de kopgroep voor het grijpen hebben. Niet veel later breekt het weer en ik zit opgesloten achter drie renners die hun ploegmaat voorop vrij spel geven, ze gooien het stil en ik kan niets meer doen. Mijn kans op een goede uitslag is verkeken vooralsnog. Met de laatste krachten die ik heb versnel ik bij het ingaan van de laatste ronde en knal ik voor mijn gevoel over het glibberige parcours en door de bochten en kan ik tot op 30 meter van de achtervolgers komen. Ik kom net tekort en kan niet aansluiten en tegelijkertijd weet ik dus ook dat de sprint het ook niet zal redden.                                      Bart daarentegen heeft zich goed rustig gehouden en komt mij in de finishstraat voorbij en wordt nog mooi 15e. Ik zal net 18e geworden zijn in een koude en verregende koers. Na afloop zie ik rest van de jongens ook nog en constateer dat Johan een van die renners was die in zijn remmen heeft geknepen. Bij de B’s waren het Stephan en Willem die al snel achter de feiten aankoerste daar na drie ronden al de slag gevallen was. Ze hebben nog wel pogingen ondernomen om aansluiting te vinden met de kop maar dit tevergeefs. Tot overmaat van ramp gleed Willem ook nog onderuit en met heuse buikschuiver moest hij de strijd staken.   Stephan deed wel nog mee voor de ereplaatsen en kon uiteindelijk mooi 8e worden.   Totaal verkleumd en drijfnat tot op het bot ga ik snel naar de auto en ontdoet ik mij van die natte zooi. Groeten, Leo