Andere koek 3 Mei 2008 Zaterdagochtend acht uur; nog zes uur voor de start. Ik word wakker en zie de zon al naar binnen schijnen. Vandaag wordt een mooie zonnige dag met weinig wind, kortom een ideale dag om mijn eerste klassieker te rijden. De Ronde van Noord-Beveland staat op het programma, een koers over 120 kilometer. Voor het FFCT komen Bart, Leo, Willem en ikzelf in actie. Gedurende de ochtend nemen de zenuwen langzaamaan toe. Gezonde wedstrijdspanning herhaal ik voor mijzelf, niets bijzonders. Het zelfvertrouwen is er wel. Na een week met veel trainingsarbeid op Mallorca voelen de benen steeds beter aan. De afgelopen twee criteriums gingen goed, ik kon goed meekomen en de Ronde van Noord-Beveland zal niet veel anders zijn……. Rond twaalf uur vertrekken wij, Caroline en Ines als support en Willem en ondergetekende, richting Wissenkerke. Daar treffen wij al snel Bart, Leo en Edith aan. De dames hebben de fiets ook meegenomen en zullen ons op meerdere plekken langs het parcours aanmoedigen. Het is een drukte van jewelste in Wissenkerke, ik kijk mijn ogen uit. Wielerteams met snel ogende renners, compleet met volgauto’s maken zich gereed voor de koers. Waar ben ik in terecht gekomen, moet ik het tegen deze professioneel ogende renners opnemen? Na het inschrijven nog even snel omkleden en de benen warm trappen. Nog 15 minuten voor de start. Ik eet en drink nog wat en rij richting de start. Hier staan inmiddels ongeveer 100 renners, ik sluit achteraan met Willem naast mij. Helemaal voorin zie ik Leo en Bart staan, die hebben een mooi plekje weten te bemachtigen. Nog een paar minuten. Via de speaker hoor ik dat er een geneutraliseerde start plaatsvindt. Dat is mooi denk ik dan kan ik een beetje naar voren opschuiven. Het startschot klinkt en 130 renners vliegen van start. De eerste bocht door, dat gaat gelukkig goed. Voor ik het in de gaten heb rij ik, met de wind mee, al bijna 60 km/h. Ik heb niets meegekregen van een geneutraliseerde start, het was gelijk volle bak rijden. Mijn hart klopt in mijn keel, hoe lang gaat dit zo door? De eerste bochten zorgen voor chaotische taferelen. Dan sta ik weer bijna stil en even later rij ik weer 50 km/h.   Ik zit achterin en ik weet dat ik niet goed zit maar probeer maar eens naar voren te rijden. Na een kilometer of tien krijg ik de boel weer een beetje op de rit, ik kruip iets naar voren toe en begin zowaar weer een beetje op adem te komen. Voor het eerst kan ik een beetje om mij heen kijken, ik zie Leo ongeveer op de 15e plek rijden met Bart daar vlak achter en Willem rijdt schuin voor mij. Het vechten begint weer met een inmiddels aardige oostenwind op de dijken. Iedereen rijdt op het kantje en het kost mij de grootste moeite om in het wiel van mijn voorligger te blijven. En weer vol in de remmen voor een S-bocht en dan komen in één de keer de gevreesde kasseien. Het breekt recht voor mij en met pijn en moeite rij ik een gat dicht en sluit ik aan bij het peloton. Hoe lang hou ik dit nog vol? We naderen Wissekerke weer, de eerste omloop zit er bijna op. Ik merk dat ik op ben, ik zit niet meer scherp op mijn fiets en begin foutjes te maken. Bijna ga ik onderuit in een bocht omdat ik met mijn pedaal de grond raak, het is ook gelijk over, ik laat het lopen en mijn eerste klassieker eindigt teleurstellend. Vandaag heb ik gemerkt dat een klassieker rijden andere koek is. Ondanks de teleurstelling heb ik een hoop opgestoken. Volgende week weer nieuwe ronde, nieuwe kansen bij de Zeeland Classic. Leo eindigt in de tweede groep op de 43e plaats, Bart eindigt in de derde groep. Willem rijdt, net als ik, de klassieker niet uit.   Stephan B