Gedonder in Vlaanderen. 4 april 2009 Vrijdagavond om half zeven parkeer ik mijn auto bij Ed voor de deur voor weer een nieuwe ervaring in het wielrennen. Morgen op de 4de van april staat de Klassieker onder de klassiekers op het programma. De ontvangst in huize de Knegt is gebruikelijk, in sneltrein vaart staat er een kop koffie en een stuk appeltaart voor je neus. Eén voor één komen de Flandriens binnendruppelen en inmiddels staat het tweede kopje koffie ook al weer klaar. Na de gebruikelijke stoere verhalen over en weer is het tijd om te vertrekken richting Brussel. Als ware profs hebben wij besloten om de nacht voor de Ronde van Vlaanderen te verblijven in een hotel. Zo kunnen wij uitgerust de strijd aan gaan met de kasseien, de Oude Kwaremont, de Koppenberg en de Muur om maar enkele historische namen te noemen. De route Om een uur of half tien komen wij aan in Brussel. Nog even wat drinken en dan snel slapen want morgenochtend om half zeven vertrekken wij al richting Ninove waar de rit van start gaat. In Brussel overnachten wij in het hart van een kantorenwijk waar gewerkt wordt aan een nieuwe spoor- en metroverbinding en helaas gaat dit werk de hele nacht door. Zo wordt de nacht een ware verschrikking. Gehak, geboor, gepiep en gebulldozer doen de nachtrust teniet en om half vier liggen Willem en ik nog klaarwakker. Om half zes gaat de wekker en ik voel mij verrassend fit na de korte nachtrust. Even douchen en omkleden en dan kan het stapelen beginnen; krentenbollen, mueslirepen en bananen schuif ik naar binnen. Dit stapelen gaat bij iedereen in de auto verder en volgevreten komen wij op schema aan in Ninove. Ondanks het vroege tijdstip wemelt het hier van de wielrenners, het krioelt er zelfs van. Het inschrijven verloopt desalniettemin soepel en om acht starten wij aan onze rit over 150 kilometer. Gelukkig is het droog maar verder laat de zon zich niet zien. Het is nevelig en koud en er staat een redelijk windje. Het eerste uur rijden we lekker door en de kilometers gaan op deze manier hard. Dan beginnen de eerste klimmetjes en kasseienstroken en hier schrik ik toch wel van. Er valt toch niet te fietsen op die idiote dingen, wie heeft dat ooit verzonnen. Ik shake aan alle kanten door elkaar en zoek naar de juiste versnelling en positie van mijn handen op het stuur. Gelukkig de eerste strook zit er op, maar even later is het weer raak en dit ellendige ding is zelfs langer als de voorgaande. Johan vliegt als een ware Museeuw, het zal in de naam zitten, over de kasseien en ik probeer vergeefs zijn spoor te volgen. Kasseien rijden moet je leren.         Aan het eind van iedere kasseienstrook of klim wordt er op elkaar gewacht. Meestal zit iedereen dicht bij elkaar in de buurt en kan de tocht weer vlot verder gaan, maar na de tweede strook wordt dat een heel ander verhaal. Eerst komt Hans met schrik en angst in zijn ogen aan. Hij heeft op de kasseien iemand te pletter zien vallen en was getuige van een bloederig tafereel. De schrik zit er goed in. Vervolgens laat Ab laat op zich wachten, 5 minuten, 10 minuten, een kwartier. Wij beginnen ons zorgen te maken, de kleine kabouter zal toch ook niet door de kasseien zijn verslagen. Bijkomend probleem; de helft heeft zijn telefoon niet meegenomen, zo ook Ab niet, dus bellen gaat niet lukken. Johan vertrouwt het niet en besluit tegen de enorme stroom mensen in te fietsen en op zoek te gaan naar Ab. Maar hij wordt nergens gevonden en na een uur wachten bellen wij het noodnummer om te informeren naar Ab Noordermeer. Het wordt uitgezocht en iets later worden wij keurig netjes terug gebeld dat er geen Ab binnengebracht is en besluiten wij, met een rotgevoel, door te fietsen. 1-0 voor de kasseien. Na krap een half uur fietsen komt de Wolvenberg in zicht, deze wordt voorafgegaan door wederom een lange strook kasseien. Het is ongelofelijk maar weer komt Hans hoofdschuddend en balend boven. Ditmaal is Arjen, of beter gezegd zijn fiets, het slachtoffer. Helaas staat hij aan het begin van de kasseienstrook en daarom rijden wij met zijn allen weer terug. Tegen de enorme stroom fietsers in rijden over kasseien is een hele kunst op zich. Het is een beetje als spookrijden op de en dan ook nog in de spits. Een gebroken achterderailleur en naar later bleek een kapot wiel zijn het resultaat van een spaak- achterderailleur botsing. Arjen zijn rit in Vlaanderen zit erop, met een taxi zal hij terugrijden richting de auto’s. Wederom gedonder en  2-0 voor de kasseien. Maar het verhaal krijgt een onverwachte wending want wie staat er naast Arjen: Ab! Amaai hè! We gaan even een uurtje terug in de tijd. Ab rijdt over de tweede kasseienstrook heen en krijgt hier pech aan zijn fiets. Een achterderailleurwieltje trilt los en deze verliest hij. Amicale Ab maakt een praatje met een fietsgekke bewoner en deze laadt direct zijn busje leeg. Snel Ab zijn fiets erin en samen rijden zij richting de lokale fietsenmaker. Na een kleine reparatie kan Ab zijn weg vervolgen en ziet zo een uurtje later Arjen met pech langs de kant staan. Ab is weer van de partij. 2-1 voor de kasseien. Wij vervolgen onze weg met zes man en hopelijk blijft verdere tegenspoed ons nu bespaard. Er wordt een straf tempo gereden en de kilometers gaan nu hard. Prachtige klimmetjes en kasseien wisselen zich snel af. In het bijzonder op de klimmetjes is met het wielergekke Belgische publiek een drukte van jewelste.    Overal langs de route staan al campers en feesttenten klaar voor de grote dag van morgen wanneer de profs hier voorbij denderen. Met al het gedonder hebben wij uiteindelijk acht uur over de ronde van Vlaanderen gedaan. Klokslag vier uur rijden wij uiteindelijk onder de finishboog door. Bij de auto staat Arjen ons al op te wachten, hij heeft twee uur staan wachten op de taxi en is 80 € lichter.  Ondanks al het gedonder was het een waanzinnige ervaring en hebben de kasseien ons er een stoer verhaal bijgeleverd.      Eindstand: 2-2 Stephan Borsboom