Zeeland Classic 10 Mei 2008 Anders dan anders was het nu eens niet haasten op de zaterdagochtend, geen stress over of ik wel iets vergeten ben. Ik had per slot van rekening tot 2 uur vanmiddag de tijd om alles picobello in orde te krijgen, de start is pas om 16:30. Ik had de hele ochtend aan mezelf dacht ik, alleen toen ik beneden kwam lag er een mooi boodschappenbriefje klaar en liep ik om 9 uur in de AH. Vrouwlief was onderweg naar Renesse met een groepje taarters/ cakers voor haar bijna dagelijkse dosis fietskilometers. Inmiddels is zij terug en ben ik zo goed als klaar met alle voorbereidingen, boodschappen gedaan en opgeruimd, fiets gepoetst, benen geschoren, tas ingepakt, gegeten en niet te vergeten drinken, drinken en nog eens drinken. Voor de koers van vandaag zal dat het sleutelwoord zijn. Vandaag staat de Zeeland Classic op de agenda, en met de 25 graden en meer is het binnenkrijgen van vocht hoofdzaak nummer 1. Vandaag zullen ondergetekende, ‘ouwe rot’ Johan L en de jonkies Stephan B en Willem K de Farm Frites kleuren verdedigen in de tweede klassieker van dit seizoen. Een wedstrijd over ongeveer 120 km/h door de ‘Zak van Beveland’ met deelnemers uit heel het land aangevuld met een paar Belgen.   Bij het inschrijven zie ik dat er meer dan 130 man aan het vertrek zullen staan (achteraf waren het er 150) en met gereserveerde haast maak ik mijzelf in orde om te zorgen dat ik vooraan zal staan bij de start. Je zult misschien zeggen,”je hebt toch 120 km de tijd om naar voren te rijden”, maar ik zeg altijd maar “je kan er maar alvast zijn”. Je hoeft dan niet gelijk in het begin jezelf gek te trappen om naar voren te komen en zoals Hennie Kuiper ook altijd zei “eerst het bord van een ander leeg eten en dan pas aan die van jezelf beginnen”. Ik sta vooraan en vlak achter mij zie ik dat de rest van de Farm Friters ook hun plekje redelijk voorin hebben veroverd. Stephan en Willem hebben hun lesje geleerd blijkbaar. Het startschot valt en geneutraliseerd vertrekken we met een auto voorop als bepalende factor door de straten van Heinkenszand. Voor ons liggen twee rondes van 46 km en 3 van 9 km te wachten. De vlag gaat naar beneden en met een dot gas snelt de voorrij-auto weg en is de koers open. Ik zit gelijk goed en draai mee met de kop, wachtende op wat komen gaat. Onherroepelijk draaien we straks naar links een smal dijkje op en dan moet je voorin zitten anders kom je op de kant te zitten. Gaat dat te vaak gebeuren dan voel je langzaam je krachten wegvloeien en is het snel over met je, het enige wat je dan nog kunt doen is roepen om je moeder. Het tempo voorin is goed te doen en ligt zo rond de 44 km/h zonder al teveel herrie, ik weet natuurlijk niet wat er achter mij gebeurt in het peloton maar ik kan me er wel iets bij voorstellen, duwen en trekken, remmen en dan weer versnellen, om gek van te worden.  Ik heb drie bidons bij me en dwing me echt om gelijk te beginnen met drinken, ik heb geen dorst maar het moet. Het warme weer zal vandaag de grootste tegenstander zijn, en dus is het zaak dat je begint met drinken voordat je dorst gaat krijgen. De eerste ronde is een feit en de kopgroep die langzaam is ontstaan krijgt niet al teveel ruimte en met vereende krachten rijden we het dicht. Hierna volgen diverse uitlooppogingen en voorzichtig meng ik mij in deze strijd in de hoop dat wij wel wat ruimte krijgen. Al snel merk ik dat het niet zoveel nut zal hebben en mijn verwachting is dat het een massale aankomst zal worden, of er moet in de 3 plaatselijke rondes nog iets gebeuren. Tijdens de 2e omloop laat ik mij iets afzakken en zie ik Johan, Willem en Stephan halverwege het nog grote peloton zitten, niets aan de hand dus. Ik rij weer naar voren en bij het ingaan van de plaatselijke rondes gaat het tempo iets omhoog en ondanks het vele drinken voel ik toch wat kramp opkomen en snel schakel ik naar de 12 en laat ik mij iets afzakken in het inmiddels wel uitgedunde peloton. Voor mij zie ik Stephan nog knap meefietsen, Willem zie ik niet meer en Johan heb ik ook gemist. Dan gebeurt het, een valpartij…..Over de hele weg liggen renners en fietsen en ik zit erachter, gedreven vanuit een instinct schiet ik naar die kant waar ik nog net met mijn fiets tussen de berm en een stuiterende fiets door kan schieten. “Heb ik dat weer? Zit ik een keer achterin de groep, vallen ze weer”. In mij ooghoek zie ik Stephan een mooie koprol maken en helaas voor hem is hij ook gevallen. Recht voor uit kijkend zie ik dat de vogel gevlogen is, ik kijk achter me en zie dat ik niet de enige slachtoffer ben en ik wacht op de rest om dan te proberen iets te organiseren om zodoende terug te keren in de eerste groep. In achtervolging van ruim 10 km en bij het ingaan van de laatste omloop van 9 km komen we tussen de auto’s terecht en kunnen we uiteindelijk toch nog de aansluiting vinden. Ik doe nog pogingen om naar voren te rijden maar het beste is er van af, en in de finishstraat doe ik er nog wel een sprintje uitpersen, of iets wat ervoor door moet gaan en kan nog een paar renners inhalen.Uiteindelijk finish ik in de eerste uitgedunde groep op een 52e plaats. Stephan staat inmiddels verbouwereerd met een lekke band van de val en tandenknarsend van frustratie langs de kant. Hij had deze wedstrijd zeker tot een goed einde kunnen brengen. Johan heeft in het begin zijn kruit al moeten verschieten omdat hij na 15 km lek had gereden en hij een serieus gat heeft moeten dichten, en dus was de kaars op na 100 km. Bij Willem stond na 100 km het schuim op zijn mond, niet genoeg kunnen drinken omdat hij niet meer bij zich had en dus moest ook hij stoppen. Hij wist zijn vochtbalans weer aardig op peil te brengen door alle restjes vocht op te nemen die Edith hem na afloop gaf. Groeten, Leo