Voorjaarklassiekers. April 2009 In de maand maart beginnen de grote voorjaarsklassiekers. Deze wedstrijden zijn de opmaat voor grotere dingen die nog komen gaan: de Giro, Tour de France en Vuelta. Het wielervirus verspreidt zich elk voorjaar via Vlaanderen naar Noord-Frankrijk, Limburg en Wallonie. De renners moeten zich in deze eendaagse koersen heel wat ontberingen laten welgevallen; regen, wind, kasseien, valpartijen, ontsnappingen, steile hellingen en/of stof. Nadat de Brit Mark Canvendish met slechts een banddikte Milaan San Remo had gewonnen, moest ik het even zonder wielrennen doen. Nee niet vanwege een valpartij of pijnlijk zitvlak, maar vanwege een verblijf met het Nederlands cricket elftal van ruim 3 weken in Zuid-Afrika. Het team streed om de 4 bovenste plaatsen in het ICC World Cup Kwalificatie toernooi. Mijn rol was om met behulp van een geavanceerd softwareprogramma alle actie vast te leggen. Na10 wedstrijden en  zo’n 50.000 muisklikken zat voor mij het toernooi er ook op en gelukkig zonder RSI muisarm. Twaalf landen namen deel aan dit toernooi. De eerste vier landen kwalificeren zich voor deelname aan het WK in 2011. Nederland eindigde uiteindelijk op de derde plaats en mag dus naar het WK. Dit wordt gehouden in de cricketgekke landen India, Bangladesh en Sri Lanka.. Nederland heeft nu 3 maal achtereen kwalificatie bewerkstelligt en dat is voor een amateur-land een heel bijzondere prestatie. Wij verbleven in uitstekende hotels. Je vergeet dan soms wel eens dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is in Zuid-Afrika. Dagelijks vinden er zo’n 80 moorden plaats; bijna 60 maal zoveel als in Nederland. Ondanks dat is het een prachtig land, maar een behoorlijk (spinning)fiets was niet voorhanden in de hotels, dus uit nood geboren dan om de dag zo’n 50 minuten op een home trainer met een zadel waar Erica Terpstra in haar vroegere gedaante met gemak niet overheen zakte. Het was een enorme prestatie dat zij zich kwalificeerden. Immers het Nederlandse seizoen begint pas medio april. Dus de gehele winter hadden zij zich in een zaal in Rotterdam voorbereid. In deze periode werd niet alleen de techniek bijgeschaafd, maar werd ook de fitness hard onder handen genomen Spierpijn, kotsen, etc.). Ook omarmden de spelers een aantal levenstijl veranderingen (voeding en verhouding arbeid-rust). Dit maakte dat een zeer fitte en gemotiveerde groep aan het toernooi begon. Het was goed om te zien hoe professioneel de cricketers gedurende 5,5 week dit wisten vol te houden en elkaar met respect bleven benaderen (er vond geen enkel incident plaats). Wat ook enorme indruk maakte was de totale support staf, en met name de fysio en masseur (twee Zuid-Afrikaanse dames). Deze laatste twee waren verantwoordelijk voor het feit dat Nederland vrijwel altijd met het sterkste team kon aantreden. De dames waren overigens gewend met een sportteam op te trekken. Beiden zijn verbonden aan de Sprinkboks, het Zuid-Afrikaanse rugby team.    In Zuid-Afrika staat sport zeer hoog aangeschreven. Dat wordt direct duidelijk als je een televisie aanzet. Van de 16 zenders is minimaal de helft een sportzender. Rugby, voetbal en cricket worden bijna dagelijks uitgezonden. Ook op scholen en universiteiten wordt serieus sport bedreven. Na terugkomst keek ik dus uit naar de eerste lange rit. Maar ook met enige angst, was ik fit genoeg, zou ik het allemaal wel volhouden? Had de hoogtestage, Johannesburg ligt op zo’n 2.000 meter boven zeeniveau, het aantal erytrocyten naar Cera-achtige waarden gestuwd? Het moest allemaal blijken. ’s Ochtends vroeg opgestaan en de fiets nagelopen. Het bleek enigszins fris te zijn, dus toch maar de beenstukken aan. Een goed keuze zou later blijken. Op de rotonde verzamelden zo’n 15 man en onder leiding van Jan van de Velden vertrekken wij. Wij zijn nog geen 5 minuten onderweg als de eerste druppels op de brillenglazen verschijnen. Met elk half uur valt er steeds meer water uit de hemel naar beneden. Als wij het PONR voorbij zijn (Point of No Return), stelt  Jan voor de tocht wat in te korten. Niemand tekent bezwaar aan en uiteindelijk zijn wij om even voor twaalf uur weer op de rotonde in Rockanje. Drie uur lang in de regen rijden, … het was geen pretje, maar zo heb ik toch nog een beetje Voorjaarsklassiekergevoel mee gekregen.   Ed de Moura Correia