|
|
|||||||||
|
Verslag
Shimano Fiets Challenge. 3 Mei 2009 Daar staan we dan,
onderaan de Vaalserberg. Vandaag moet er weer afgezien worden. De mannen (Ed, Johan,
Willem en Stephan) nemen deel aan de 150 km en de dames (Ines en ik) aan de
100 km. Je leest het al. De start bevindt zich onderaan een berg(je) van 322
meter hoogte!
De Shimano
Fiets Challenge, de zwaarste cyclosportieve van de Benelux, schijnt een
uitdagend parcours te zijn. Dat zullen we dan maar eens zien. Negen uur klinkt het
schot. Zo’n 1400 deelnemers verlaten de start en schieten links en rechts
voorbij ons. Het is begonnen! Mijn benen vertonen nu al
uitputtingsverschijnselen. Wat moet dat gaan worden? Na een kilometer of 3
rijden we door een prachtig landschap. Glooiende heuvels waar alles mooi in
bloei staat. Ines die zich hier als
een vis in het water voelt, in Limburg liggen immers haar roots, gidst mij
hier doorheen. We genieten ervan. De eerste 50 kilometer verloopt
voorspoedig en we mogen dus niet klagen. Al snel hebben we in de gaten dat
het afdalen ons wel ligt. Op het grote blad schieten we aardig wat mannen
voorbij, waar ze ons bij de beklimming jammer genoeg weer inhalen. Zo ook
Johan, die ons in een rap tempo inhaalt en even daarna gevolgd door Ed. Halverwege besluiten we
om een korte pitstop te maken. Zoals de mannen altijd zeggen; “Altijd goed
eten!” Dat deden we dan ook. Jawel, bananen en krentenbollen hebben we daar
verslonden.
We vervolgen onze rit. Ik
ben nu toch wel wat vermoeid, maar blijf Ines haar wiel zo goed als het kan
volgen. Na enige (steile) beklimmingen en afdalingen zien we voor ons weer
de Vaalserberg, waar zich bovenop het Drielandenpunt bevindt Dan is het wachten op de
mannen. Johan komt als eerste Appeltaarter over de streep die in 4 uur en 56
minuten de 150 km heeft afgelegd Hierna was het wachten op
Stephan en Willem. Al snel blijkt dat
Stephan een klapband heeft gehad en samen met Willem toch nog een nieuwe
buitenband heeft weten te bemachtigen. Maar dan gaat het fout. Na een vlotte
start van hun samen voelt Stephan zich onwel en geeft aan dat Willem maar
moet doorrijden.
Ines en ik zijn
uiteindelijk van de 44 dames (100 km)gefinisht op de 14e en 15e
plek.
Naast een mooie
fietstocht en het bezoek aan Maastricht heb ik (en ik denk dat ik ook voor
de rest kan spreken) een erg leuk weekend achter de rug. Ook mede dankzij
Janette en Tonny die gezellig meewaren. Caroline
|
|
|||||||
|
|||||||||
Een
mooi opwarmertje…..pff. 
En
waar de meeste mannen tussen de liefelijke paardenbloemen stonden te
plassen, mochten wij het ophouden tot aan de finish. Toch raar dat ze met de
dames geen rekening houden.
.
Daar is de finish die we na 4 uur fietsen hebben weten te bereiken.
.
Als tweede volgt een gehavende Ed, met een kapotte knie, gras op zijn helm
en een geschaafde schouder. Hij was onderweg afgesneden door een andere
renner die ineens rechtsaf wilde.
Om
te redden wat er nog te redden valt neemt Stephan een Maxim energy-gelletje
(Ab, je kent het wel…), wat hem per slot van rekening zeker geen goed deed.
Willem eindige als 3de Appeltaarter en Stephan als 4de.
