Knokke 7 & 8 Juni 2008 Zaterdagochtend, zeven uur en de wekker loopt af. Pfff …..waarom nou? Ik wil me nog even omdraaien. Gisteravond nog gekoerst in ’s-Heer Abtskerke, dat maakt normaal gesproken niet zoveel uit ware het niet dat ik mijn tweede wedstrijd in de regen heb gereden en het gevolg daarvan was dat mijn appeltaarttenue van onder tot boven onder de zwarte blubber zat.  Dus gisteravond was het een latertje omdat het tenue wel weer schoon en droog moest zijn voor vandaag natuurlijk. Oké,  inmiddels ben ik wel wakker en begin ik alvast met stressen. Wat moet ik meenemen, wat zal ik aantrekken, hoe laat gaan we weg, enz, enz….. Leo reageert hier zoals gebruikelijk niet op, na bijna 25 jaar weet’ie inmiddels dat dit het beste is! Om 8 uur uur staan de fietsen achterop de nieuwe auto en vertrekken we richting de Duinrand. Onze reisleider van White Horse Travel staat ons al op te wachten samen met een aantal partners van de deelnemende renners. Frank zorgt weer voor een lekker ‘bakkie’ koffie of thee en na een paar huishoudelijke mededelingen worden de koffers in de bus gezet en zijn we klaar voor vertrek. Buiten wordt er nog een groepsfoto gemaakt alvorens we met 16 man en 1 vrouw vertrekken op de fiets naar Knokke! Dick zal voor deze rit de bezem- en materiaalwagen besturen.   De deelnemers aan Knokke 2008 Leo had beloofd om tot de eerste tussenstop in Renesse mee te rijden, dus verwachtte ik dat hij het kopwerk voor zijn rekening zou nemen maar helaas pindakaas, ik kon gewoon weer zelf aan de bak. Gelukkig waren o.a. Vincent en Ed bereid om me daarbij te helpen, en Leo zo leuk als hij kan zijn kwam vlak voor de tussenstop zijn neus aan het front drukken en vroeg of hij misschien even over moest nemen, grrrr . De groep op weg naar de eerste tussenstop, Renesse. Aangekomen bij het bakkertje, kreeg ik door dat ik als enige vrouw wel wat overwicht had. Ik bestelde als trendsetter een overheerlijke tompoes en een aantal heren volgde direct dit voorbeeld. Van Ed nog even de kunst van het ontleden van een tompoes geleerd en nadat we de nodige calorieën weer genuttigd hadden kon ik eindelijk mijn man naar huis sturen (opzouten nou !!!), nu ben ik aan de beurt. Jij bent al naar Mallorca geweest, dikke kus en tot morgen!!! Op naar Vlissingen alwaar de pont op ons ligt te wachten. Joop houdt vanaf nu Dick gezelschap in de bus en maakt onderweg de foto’s. Gelukkig heb ik deze winter vaak op de mountainbike getraind en ben ik dus wat handiger geworden wat het sturen betreft want de Neeltje Jans leek wel een heus mountainbike parcours. Het wegdek was opengebroken en we moesten dan ook van plaat op plaat springen (neerstorten dus!) met de fiets. Het was nog een wonder dat niemand lek reed, maar dat bleek te voorbarig want even voor Middelburg was het Gert die de eerste lekke band opeiste, onze mecanicien Dick kwam direct in actie en stak een ander wiel en natuurlijk namen de mannen de gelegenheid om even te urineren (sh…. waarom kan ik dat nou niet zo makkelijk!!!) Adrie alias ‘de bananenman’ deelde fruit uit aan de hongerige Bokito’s. en wederom klonk het startschot weer. Nog even de gang er in want we willen op tijd bij de pont zijn, gehaald!! En zelfs Vincent was aan boord.   Vincent nog net op tijd aan boord. Zo….. , even lekker zonder man en dus eens een gesprekje aanknopen met een mannelijke medepassagier aan boord, dit bleek een Schot te zijn, zonder rok wel te verstaan maar echt gelegenheid om hem te leren kennen kreeg ik niet want de mannen staken daar een stokje voor (jaloers????). Wel kreeg Peter alias White Horse nog een één of ander zalfje aangeboden maar waar dat voor diende ben ik vergeten. Wij vrouwen weten overal de weg te vinden natuurlijk, maar je gunt die mannen ook hun pleziertje en dus zij mochten de weg wijzen maar dat viel toch niet altijd mee.   Wie heeft er hier een Tom-Tom? En dus na wat op en neer gereden te hebben kwamen we uiteindelijk toch op de juiste weg richting Knokke terecht. Toen mijn teller op 93 km stond besloot mijn voorband om het te begeven en wederom konden Dick en Joop weer aan de slag, het was hier trouwens een stuk frisser dan aan de overkant en lichte miezel viel ons vanaf nu ten deel. Niet veel later was het de beurt aan Peter alias ‘olijfpit’ om lek te rijden en al met al waren we zeer content (om maar een Vlaams woord te gebruiken) met de materiaal wagen. Even nog een ommetje over de boulevard van Knokke en we konden in het hotel de kamersleutels in ontvangst nemen maar eerst één pintje voor de mannen en een cola voor mezelf. Het hotel was duidelijk niet voorbereid op zo’n groep jonge goden want na het eerste rondje bleek dat er nog maar 8 pintjes koud stonden en uhhh… hoe zit het toch met die bitterballen????  Welnu, die bitterballen werden verruild voor olijven en zoutjes en het bier, tja…. Dan maar lauw, alles beter dan geen bier toch? Afgesproken dat we om zes uur vertrekken naar het Italiaanse restaurant waar een vriend van Peter White Horse werkt. Dus na een uurtje toch maar even gaan douchen, heerlijk! Toen ik beneden arriveerde waren de mannen toch wel in een lichte shock, vanmorgen op de fiets was ik één van hun maar nu bleek ik toch een vrouw te zijn, ha ha! De multi-functionele schoenen van Peter. Nadat we ook Peter Olijfpit (van Duyne ) onder de douche gestuurd hadden om vijf voor zes konden we iets later dan gepland op weg gaan naar het restaurant. Dit werd ook wel hoog tijd want lauw bier en honger doen hun werk!!! Lekker gegeten in een gezellig restaurant waar ze niet moeilijk doen over wat drukte van zo’n stel Bokito’s. De wijn vloeide rijkelijk en voor sommige van ons vielen de luiken af en toe al dicht!   Gert is alvast zijn schaapjes aan het tellen. Na het eten ging een ieder zijn eigen weg en ondergetekende bleef met een select groepje nog even na borrelen in het restaurant. De reisleider rekende het eten….uhhh, de drank af en we vervolgde onze weg naar buiten. Voor een deel van de groep waren bijnamen beschikbaar maar Erik had al een bijnaam namelijk ‘Coustau’ maar vanaf heden heeft hij de bijnaam ‘Erik Paaltje’! Waarom ??? Welnu, de hele dag wordt er in het peloton “PAALTJE!!!”, geroepen wanneer we met de fiets langs een paaltje moeten rijden, dit om te voorkomen dat één van ons tegen het paaltje ten val komt. Nou staan er op de boulevard van Knokke veel paaltjes dus voor de lol begon ik te roepen wanneer we langs een paaltje moesten, echter één keer vergat ik te roepen en prompt ging het mis. Erik lag dubbelgevouwen om zo’n paaltje heen hij had het totaal over het hoofd gezien (of zag hij er twee en nam hij de verkeerde kant?) In ieder geval lagen wij blauw van het lachen en besloten we unaniem dat het voor Erik tijd werd om naar het hotel te gaan. Theo en Rob waren zo vriendelijk om hem te vergezellen. Aangezien ik nog nooit in een casino was geweest nam de reisleider mij mee naar de gokhal van Knokke. Nadat we volledig doorgelicht waren konden we naar binnen en werden door een piccolo die tegen de schijndood was naar de eerste etage begeleid. Hier kwamen we weer een groepje taarters tegen en een dame die Peter Olijfpit niet zo vriendelijk vond (iets met een omgegooid drankje of zo….). Peter White Horse legde alles aan mij uit en probeerde ook mij zover te krijgen om een gokje te wagen maar ik doe dat liever een keer anoniem en dus bleef het bij het adviseren van Peter. Tot slot van de avond nog even met de twee Peters naar de disco onder het casino geweest, ik heb nooit geweten dat witte paarden zo goed konden dansen! Hele chique tent waar alles wit was zelfs de donkere uitsmijter was in het wit gekleed. Kwart over twee heb ik de heren naar het hotel gebracht en even de kamergenoten van beiden heren welterusten gezegd (hoort eigenlijk andersom toch?) en ben naar mijn eigen kamer vertrokken en heerlijk van paar uurtjes rust genoten. Het ontbijtbuffet. Pffff….,  7 uur!!!! Nee hé…, niet nog een keer. Is dit een flashback of zo? Mijn ogen willen echt niet open blijven maar ’s- avonds een vrouw, ‘s- morgens een vrouw zeggen ze toch? Gauw onder de douche en op naar beneden waar een uitgebreid ontbijtbuffet op ons staat te wachten. Merk al gauw dat ik niet de enige ben die zijn ogen niet goed open krijgt,maar een ‘bakkie’ thee of koffie doet wonderen. Erik paaltje(de Graaf) biedt galant aan om na het ontbijt even een nieuwe binnenband in mijn buitenband te doen zodat er voor de terugreis weer een reservewiel beschikbaar is. Kijk, dat is nou het voordeel als je als enige vrouw met zo’n groep mee gaat, geweldig! Wederom iets later dan gepland beginnen we aan de terugreis. Ik merk dat het fruit dat ik als laatste gegeten heb niet echt slim was want volgens mij is het aan het gisten en ik geloof dat er meer renners hier last van hebben. Het valt me op dat de mannen nu een stuk stiller zijn op de fiets dan gister(hoe zou dat nou toch komen?). Voordat we het in de gaten hebben zitten we al in Middelburg en ligt de pont (waar Vincent ook weer op zat) alweer achter ons. Hier besluiten we even een tussenstop te houden met een overheerlijk lunchpakket van het hotel. Voor de één een reden om even een schoon shirtje aan te doen en voor de ander om even te relaxen. Voor Peter werd het dus relaxen. In Renesse was er nu echt een tekort aan tompoezen waardoor er onderhandeld moest worden. Op de laatste etappe kwam Leo ons ter hoogte van de Brouwersdam tegemoet rijden en was dit keer niet te beroerd om wat kopwerk te doen (hij is toch wel lief). Wordt het toch nog mooi weer. In no-time zaten we lekker bij de Duinrand op het terras in gezelschap van de partners en een aantal kids. Aangezien ik de eerste dame was die mee is gegaan naar Knokke liet ik Frank een Apfelkorn koud zetten. En proosten we op een geweldig weekend! Peter (White Horse) bedankt voor de organisatie! Een weekend om niet te vergeten en als de heren het goed vinden ga ik volgend jaar zeker weer mee!! Edith