De Nederlandse bananenschil. Er worden heel wat bananen geconsumeerd in het peloton, vanwege de koolhydraten. Voor de schillen is iedere wielrenner als de dood. Nederland heeft zich nog maar net gekwalificeerd voor het 2011 WK One Day Cricket in 2011 en neemt nu in Londen deel aan het WK Twenty20 (2 innings van  20 overs van 6 ballen om te slaan). De Engelse media gaven ons geen enkele kans om de volgende ronde te bereiken. Michael Atherton, oud-aanvoerder van Engeland, stelde dat in zijn artikel ‘Banana skins’ dat Nederland’s kansen tegen Engeland en Pakistan nul waren. Mijn advies is zo snel mogelijk een van de boeken van Nassim Nicholas Taleb te gaan lezen (Fooled by Randomness en Black Swan). Hierin gaat het over hoe zaken worden ervaren als geluk, maar feitelijk het gevolg zijn van verborgen kunde. Hij stelt dat het menselijk brein niet in staat dit wezenlijke onderscheid te maken. De hele wereld weet inmiddels dat het Engelse team de grootste uitglijder in internationaal cricket heeft meegemaakt. Engeland verslagen door Nederland op het heilige gras van ‘The Home of Cricket’ Lord’s! Het motto van de T20 advertentiecampagne ‘Twenty20. It’s anybody’s game’. Nederland zorgt nota bene in de openingswedstrijd direct realiteit wordt. Wat een dag voor het Nederlands cricket. De beelden van feestende spelers direct na afloop zijn de hele wereld over gegaan. In de kleedkamer ging iedereen uit z’n dak. Uiteindelijk verlieten wij een compleet leeg stadion tegen middernacht. In de hotelbar had een groot deel van het oranjelegioen zich verzameld en samen met hen werd een klein feestje gebouwd. De Engelse media de volgende ochtend waren furieus over de prestaties van hun eigen team en vol lof over die van ons. En in ons hotel cameraploegen en journalisten voor interviews met de spelers. Hoe wint David tegen Goliath? Het is tenslotte full profs tegen een team van amateurs met een paar professionals. Was dit dan het gevolg van geluk? Neen gewoon een kwestie van goede technische, fysieke, mentale en tactische voorbereiding. Wat enorm helpt is de aanwezigheid van Dirk Nannes, Ryan ten Doeschate en Alexi Kervezee. De in Australië opgegroeide Nannes zorgt ervoor dat onze werpers (bowlers) allemaal net even beter presteren. Tevens haalt hij wat druk weg bij ten Doeschate en Kervezee die daardoor wat vrijer kunnen spelen. Door een uitgebreide sterkte-zwakte analyse van de Engelse slagmannen wisten bowlers waar zij de bal moesten gooien om hen het scoren lastig te maken. Weten wat je moet doen is één ding, maar het feitelijk uitvoeren is iets anders. Dan moet je mentaal goed in je vel zitten. En de bowlers deden het uitstekend. Ondanks het feit dat wereldwijd zo’n 1,5 miljard mensen toekeken, bleven zij rustig en concentreerden zich op hun taken. Dat zorgde ervoor dat de Engelse slagmannen (batsmen) niet konden domineren, ondanks een heel goede start. Wij wisten dat 162 runs een haalbaar totaal was. Alle Nederlandse batsmen speelden zonder angst en gingen het gevecht met de bowlers aan. Het eindtotaal kwam steeds meer in zicht en de druk nam juist bij de Engelsen toe en zij gingen onnodige fouten maken. Uiteindelijk wint Nederland van de allerlaatste bal en de rest weten jullie. David was slimmer dan Goliath, beter voorbereid, geen angst om te verliezen Om van alle inspanningen snel te herstellen blijven wij gewoon bananen eten. Ed de Moura Correia