Leven als een prof. Gran Fondo “Dolomieten marathón” Zo half 2007 hoorde ik Ed de Knegt praten over het plan van de Dolomieten marathon 2008 te rijden, samen met Louis de Koning (oud prof renner, tegenwoordig eigenaar racefiets speciaalzaak te Zuidland). Leek me een leuk plan om mee te doen, dit betekende dat ik van Ed dan ook de inschrijving mocht regelen. De inschrijving opent zo half oktober, je kan op twee manieren inschrijven of je schrijft in alleen voor een startnummer, met de consequentie dat je uitgeloot wordt of je schrijft in via een fietsreisorganisatie, voor de zekerheid maar voor het laatste gekozen. De Dolomieten marathon zou op 29 juni worden verreden Wat is de dolomieten marathon, een cyclo of wel een Gran Fondo die in Noord Italië voor de 22ste keer wordt verreden, er zijn 3 afstanden, 55km, 106 en de langste 138km. Nu we er toch heengaan, dan toch maar de 138km Zie routekaartje.      De deelname betekende toch in de voorbereiding om wat meer lange duurtrainingen af te werken. Samen met Ed en Louis o.a. 2 x richting Driebergen afgereisd om bij DTC (driebergse toerclub) toertochten te rijden. Voor Louis betekende dit zo ongeveer de enige trainingen die hij als voorbereiding had gedaan. Maar die trainingen werden dan ook serieus afgewerkt, vanuit start 40km/h met louis aan kop en Ed en ik op apegapen, na een uurtje koers werd het lichaam een beetje warm en konden we af en toe overnemen Op woensdag 25 juni zijn we afgereisd naar de Dolomieten, zo rond vijf uur arriveerde we op plaats van bestemming Pedraces in Hotel Melody del Bosco, een schitterend pas verbouwd hotel met prachtig interieur en na onze 3 persoons kamer te hebben ingeruimd en fietsen in de fietsenstalling te hebben geparkeerd, tijd voor een biertje of watertje. Wat al snel opviel was dat alle andere gasten voor maar 1 ding kwamen “de Dolomieten marathon “ rijden. Rond 7uur aan het diner, werden onze 5 gangen opgediend. Het eten was en bleef geweldig. Na het eten nog even de dag voor morgen doorgenomen, planning was om rondje “Sella” te doen, 55km met 4 beklimmingen. En vooral rustig aan te doen, dit was voor Ed vooral,  toch een groot probleem. Donderdag begon de dag met een uitgebreid ontbijt buffet waar het aan niets ontbrak, diverse soorten broodjes, müsli, beleg en roerei. Na het ontbijt omkleden naar wielertenue en de fiets op, zoals beloofd vandaag  een rondje “sella”.       Het sella rondje begint in Corvara en de eerste beklimming van de dag is de passo di Campolongo 6 km lang 6% stijging (gem.) Zo’n eerste klim van het jaar valt altijd weer tegen en het is zoeken naar ritme, maar de mooie uitzichten en het prachtige weer (32C) vergoedt veel, en zo volgen er nog 3 klimmen nl. Passo di Pordoi, Passo di Sella en de laatste Passo di Gardena. Na de Passo di Gardena volgt de afdaling weer terug naar Corvara en is het Sella rondje compleet. Het was inmiddels 2 uur en tijd voor een bordje pasta, dit bordje werd genuttigd buiten op een terras lekker in het zonnetje. Na de lunch moesten we nog 6km naar het Hotel, zo eindigde we de dag met +/-68 km op de teller. En wat doen wielrenners na de koers, na de fiets inspectie, op bed liggen, beetje eten en drinken, dit bleek voor Ed wederom de zwaarste opgaaf van ons uitje, Louis zei dan ook tegen Ed,” Joop won de tour in bed”. Ed protesteerde nog maar kreeg verder geen kans om zich druk te maken. Vrijdag was de planning om de passo di Falzarego en de Valparola te gaan verkennen, deze klim is bij elkaar zo’n 12 km lang met 6,5% stijging, een goed lopende klim dus. Vrijdag na het ontbijt vertrekken we op ons gemak opnieuw richting Corvara om opnieuw de Passo di Campalongo te bedwingen, Louis krijgt het na een wat mindere dag gisteren het op zijn heupen en rijdt in snel tempo bij ons vandaan, boven gaan we gezamenlijk de afdaling in en verliezen we opnieuw Louis snel uit het oog, hij daalt als een adelaar op zijn prooi af naar beneden, beneden in Arabba staat Louis met een grijns op zijn gezicht te wachten, we gaan linksaf richting de eerste koffiestop in Pieve di Livinallongo, dit is Ed zijn favoriete koffiestop voor een doppio espresso. Na de koffiepauze gaan we verder om na 10km aan de beklimming van de passo di Falzarego te beginnen, Louis heeft opnieuw goede benen en Ed en ik blijven in de klim bij elkaar. Boven op de Passo di Falzarego is het nog 2 km klimmen naar de Passo di Valparola, dit is het toetje want deze 2 km is 10% stijging. We duiken een prachtige afdaling in van 13km, brede overzichtelijke wegen en mooie asfalt. Na 13km komen we aan in La Villa, het dorp waar komende zondag de start zal plaats vinden. Onderweg richting hotel besluiten we om Ed tegemoed te komen een activiteit te ondernemen, we gaan met de gondel naar boven om van het uitzicht te genieten. Zaterdagmorgen kruipen we nog eenmaal op de fiets om rustig , heel rustig een beetje te peddelen, het lijkt erop of de de tocht vandaag wordt verreden. We rijden richting Corvara en hoe dichter we bij Corvara komen hoe drukker wordt, in het plaatsje is het een drukte van jewelste en alles ruikt en adem fietsen, terrassen vol en richting de eerste klim is het een stroom wielrenners die ontspannen naar boven fietsen. Ed en Louis klimmen redelijk snel en ik probeer om zonder inspanning naar boven te komen, in mijn gedachten speelt maar een ding, sparen en nog eens sparen. Boven keren we de afdaling in en belanden we op een terras waar het bomvol is met vooral wielrenners, het dorp wordt bezet met deelnemers, campers en alles die dit spektakel wil meemaken. Terug bij het hotel zien we iedereen die morgen moet rijden aan zijn fiets sleutelen, kettingen eraf enz enz., sommige doen hier letterlijk heel de dag over, zal wel met de spanning te maken hebben.   Het profiel van de rit De start op zondag is 6:45, dus zondag wordt het 5:30 opstaan, 5:45 ontbijten en om 6:00 fietsen we richting de start. We staan in het groene startvak, dit betekend het startvak na de wedstrijdrijders, 5:30 rijders(mannen) en 8:00 rijdsters. Bij de startzone aangekomen worden we door de organisatie in het juiste startvak gedirigeerd, voor degene die denkt in een sneller startvak te komen, heeft pech, dat gaat niet lukken. Het is inmiddels 6:30hr en de helikopters van RAI-uno hangen boven ons, koers wordt live uitgezonden op deze zender, lijkt een beetje op onze elfstedentocht. Ed krijgt 5 minuten voor de start nog aandrang en zoekt zij heil in een dixie, opgelucht komt hij net voor de start weer aangelopen en wil vertellen wat hij geproduceerd heeft. Ik zeg hem dat ik niet geinterresseerd ben in zijn bevindingen. ( dixie is waarschijnlijk afgeschreven…) Door de speaker horen we dat ook Mario Cippolini aan het vertrek staat. Het is 6:45 en het startschot valt, we beginnen langzaam te fietsen en 2minuten later passeer ik de startstreep. We zijn eindelijk op weg, hem me voorgenomen om rustig te beginnen maar al snel begin ik links van de weg 10tallen renners te passeren, We rijden Corvara in en het is geweldig druk met toeschouwers, we draaien de eerste klim op “de Campalongo”. Ik probeer ritme te vinden en dit lukt aardig, ik blijf renners inhalen dit geeft een goed gevoel, half in de klim schiet Louis me voorbij en loopt op me uit. Boven aangekomen ga ik de afdaling in en tot mijn verbazing kom ik in het wiel van Mario Cippolini te zitten, hij ziet er nog steeds messcherp en verzorgd uit, zo rijden we door Arabba Richting de Pordoi, Mario stopt langs de kant om zijn jasje uit te doen, ik rij verder om Mario de hele dag niet meer te zien. Na de Pordoi volgt de Sella en als laatste klim van de Sella ronde de Gardena, om vervolgens de passo di Campalongo voor de 2de maal te beklimmen. In Arabba gaan we nu niet rechtsaf maar links om richting de beruchte Passo di Giau te rijden. Het is een lange afdaling die niet al te stijl is en tijd geeft om te eten en te drinken, inmiddels is het niet meer een lang gerekt lint maar rij ik in een groep van zo’n 20 man, we rijden in koers tempo (40km/hr) naar de volgende klim. Na wat korte klimmetjes naderen we de beruchte klim “de Giau”, ik merk aan iedereen dat dit de klim wordt waar het vandaag om draait. Linksaf geven de bordjes aan richting de Giau, voel me goed, denk dat het toch wel zal meevallen. Op het moment dat we linksaf draaien zie ik de weg van het ene moment van vlak naar 11% stijging omslaan. Schakel naar de 26 en probeer cadans te vinden, dit lukt gewoon niet, mijn trapfrequentie is gewoon te laag, en het wordt vechten voor iedere meter, in mijn gedachten denk dat ik dit niet gaat halen, maar er zal zo toch wel een vlakker stukje komen. Maar dit gebeurd gewoon niet, het blijft 11km lang constant 10%. Toch haal ik nog steeds mensen in en na en kilometer of 5 zie ik Louis voor me, zwalkend over de weg, volledig geparkeerd. Langzaam kom ik dichterbij en hoor ik hem vloeken en tieren dat hij er volledig doorheen zit, ik roep nog naar hem dat ie doormoet knokken, en rij door. Uiteindelijk kom ik boven en stort de afdaling in, mooie afdaling brede wegen, zo denk ik bij mezelf het ergste is achter de rug, ik probeer uit te rekenen wat evt mijn eindtijd gaat worden, kan niet meer rekenen, 1+1 lukt nog wel. Ik ga de laatste klim in van vandaag de passo di Falzarego/Valparola, lekkere klim die redelijk loopt, boven aangekomen wacht er nog een kleine verassing die de Valparola heet, 2 km 10% tot de top en daarna de afdaling in. Het zit erop, ik kijk nogmaals op mijn horloge en probeer in te schatten hoeveel tijd ik nog hebt om binnen de 6 uur te finishen, het zou moeten kunnen, dus ik ga er vol voor, dit kan ook want de wegen zijn breed en overzichtelijk. In het La Villa (dal) aangekomen, moeten we nog 4 km valsplat omhoog, dit blijkt teveel te zijn en ik finish in 6:04. Door de finish is het een drukke bedoening en probeer zo snel mogelijk een plekje te vinden om Ed en Louis te zien finishen. Louis finished in 6:06:24, dat is echt heel knap, gezien zijn voorbereiding, Ed finished ook heel knap in 6:15:28. Eigenlijk is het heel bijzonder dat we zo dicht bij elkaar gefinished zijn. Na de finish worden we nog opgevangen door vrienden van Ed die toevallig in de buurt op vakantie waren en de moeite hebben genomen om naar de finish te komen, lekker biertje en pastaatje genomen en vervolgens op de fiets terug naar het hotel. Terug in het hotel blijkt dat we toch wel bij de snellere fietsers behoren, het is namelijk nog leeg, einde van de middag druppelen de meeste deelnemers binnen en komen de verhalen los Zo eindigen we de dag met de finale europees kampioenschap Spanje-Duitsland, het viertal duitsers in het hotel kijken belabberd als Spanje een doelpunt scoort en de 40 overige Nederlanders juichen. Het is een mooie dag(en) geweest en eentje om nooit meer te vergeten. En Ed kan na 3 dagen zich rustig houden zijn energie weer kwijt. Maandag 30 juni vertrekken we na het ontbijt richting Nederland,   Het resultaat is: Johan overall 530ste -136 categorie - tijd 6:04:41.                        Louis overall 562ste  -169 categorie - tijd  6:06:24                        Ed overall 733ste      - 052 categorie -tijd 6:15:24     Johan Lacroix