De tijdrit 5 juli 2008 Vandaag staat er voor de verandering weer eens iets anders op het programma. Dit keer geen rondjes rijden met pak hem beet 50 andere renners. Nee, vandaag staat iedereen er helemaal alleen voor in een tijdrit in Waarde. Dit Zeeuwse dorpje ligt in Zuid-Beveland, direct aan de dijk van de Westerschelde. Rond half twaalf vertrekken wij richting het Zeeuwse. Vandaag komen Willem K, Johan L, Bart v/d W en ondergetekende in actie voor het FFCT. Gastrenner is good-old Arie Dijk. Bij vertrek schijnt het zonnetje en er staat een bescheiden wind. Het lijkt prima tijdrit weer, maar naarmate wij dichter bij Waarde komen wordt het steeds donkerder en begint het harder te waaien. Volgens het weerbericht zou het toch droog moeten blijven? Maar nee hoor, op het moment dat wij Waarde binnenrijden begint het te druppelen. Fantastisch zeg, regen kan ik er nog wel bij hebben. De hele week al niet kunnen fietsen door kramp in mijn kuiten en dan begint het ook nog eens te regenen. Rond de 50 renners starten vandaag. Het is ongelofelijk wat je allemaal voorbij ziet komen. De meest flitsende tijdritfietsen met dichte wielen, punthelmen en speciale outfits. Alsof ze zo uit de Tour komen, het zijn net professionals. De tijdrit van vandaag is 28 kilometer lang, 14 km heen langs de zeedijk, even draaien en weer 14 km terug. Bijgevoegde foto geeft het parcours aan.     Om 13:40 is het mijn beurt. Ik vlieg van start en de eerste kilometers gaan goed. Ik rij rond de 43 km/h en heb een lekker ritme te pakken. Ik versnel nog iets naar de 45 km/h en draai de ‘14’ goed rond. Bij kilometer 8 krijg ik de wind meer tegen en begin ik mijn ritme te verliezen. Terug schakelen en een hoger been tempo, nee toch weer opschakelen, kortom ik ben mijn ritme kwijt. Ik praat mijzelf moed in, blijf draaien, blijf geconcentreerd. Ik moet mijn snelheid verlagen anders blaas ik mijzelf op, misschien ben ik al te hard van start gegaan. Zoeken naar een ritme daar gaat het nu om! Ik nader het keerpunt en ondanks dat ik mijn benen en in het bijzonder mijn kuiten al flink voel heb ik nog een goed gevoel. Ik hou een aardige snelheid vast. Maar dan komt het keerpunt en begint de ellende pas. Ik krijg de wind vol op de kop en moet steeds een tandje lichter schakelen. Mijn benen doen pijn, de wind is hard en ik moet nog 14 kilometer. Blijven gaan en maar zoeken naar een lekker beentempo. Ik raak vermoeid en met moeite rij ik nu 36 km/h. Wat een ellende zo’n tijdrit. Ik vervloek de halve wereld en de kilometers gaan voorbij, alleen duren ze nu wel erg lang. Gelukkig nader ik de finish en pers er nog even een eindsprintje uit. Ik heb het gelukkig gehad! En wat was de uitslag? Arie heeft zijn reputatie als hardrijder weer waargemaakt, met een gemiddelde van 42,84 km/h is hij knap 9e geworden. Hij heeft onderweg niet één maar zelfs twee renners ingehaald, kortom een super prestatie. Johan werd knap 21ste met een gem. van 40,68. Willem werd in zijn allereerste tijdrit 31ste met een gem. van 39,25. Bart reed zijn tijdrit met een gem. van 38,58 en werd 36e.  Zelf ben ik 17de geworden met een gemiddelde van 40,94. Ja, en hoe beviel nu de allereerste tijdrit? Ondanks dat het loodzwaar is en je jezelf meerdere keren tegenkomt is het toch een mooie discipline en volgend jaar gaan we het gewoon weer proberen!   Stephan B.