Back on track in down town Hansweert 30 augustus 2008 De vakanties zijn voorbij en langzaam probeer ik weer in het ritme van de arbeider te komen. Opstaan, werken, naar huis, eten, omkleden fietsen, douchen en slapen. En om eerlijk te zijn, dit valt niet mee na drie weken van relaxen en geen stress. Maar goed, zo’n eerste week gaat ook gewoon voorbij en inmiddels is het zaterdagochtend geworden en dat betekent dat er weer in wedstrijdverband gefietst kan gaan worden. Vandaag is het de beurt om op het selectieve parcours van Hansweert te wedijveren. Gelukkig voel ik me goed, dit was overigens wel anders geweest de voorbije weken. Hoesten, proesten en keelpijn als gevolg van het kwakkelende zomerweer was datgene wat mij thuis hield vorige week toen Huijbergen op de agenda stond. Ik voelde me dan ook wel wat onzeker vandaag, maar de trainingen van deze week bevestigde het gevoel dat het wel de goede kant opging. Zoals altijd is het voorafgaand aan een wedstrijd een heel ritueel. Ik moes nog wel even mijn benen scheren want dat was al weer een paar weken niet gebeurd en van de aanwezige haren kon je al een aardige trui breien. Hierna is het de fietsen nalopen. “Fietsen??”, zul je denken? Ja, tegenwoordig geeft de ‘hele’ familie van der Velde ‘acte presente’ en is het niet alleen ik. Ik mag zoals gebruikelijk mijn geluk beproeven bij de 40+ en Edith doet dit tegenwoordig bij de S/P klasse. Zo…., nog even de tas inpakken, broodjes smeren en wegwezen, op naar Hansweert downtown. Ik heb goede herinneringen aan dit parcours dat mij, ondanks het zware stuk omhoog naar de streep, goed ligt. Van de afgelopen vier edities heb ik steeds bij de eerste 10 gereden, zelfs twee keer op het podium. Tijdens mijn voorbereidingen langs het parcours zie ik dat twee andere Farm Friters, Willem en Stephan, bij de B’s lekker in de aanval zijn en deel uitmaken van een kopgroep van zeven man.     Willem in de aanval Ik zie en hoor (scheldkanonnade van Willem) ook dat het niet draait en niet veel later worden ze teruggepakt. Dit betekent dat de strijd om de eerste plaats weer volledig open is. Met nog enkele rondes te gaan rijden twee man weg en blijven weg, Stephan en Willem doen wel pogingen om het gat te dichten maar krijgen weinig tot geen medewerking. Stephan is het zat en gaat ervan door. Waarop Stephan besluit in de laatste ronde een ultieme demarrage te plaatsen om zodoende toch aansluiting te vinden of in ieder geval op het podium te komen. Dat laatste lukt en hij wordt knap derde, Willem wint met gemak de strijd om de vierde plaats.   Weer een Farm Friter op het podium Nu ben ik aan de beurt, en ik ben tijdens het inrijden Marco en Johan ook tegen gekomen. Bart heeft zich ziek gemeld en dus staan er drie Farm Friters aan het vertrek bij de ‘Masters’. 37 rondes op het rondebord, 37 keer die ‘pokken bult’, die ‘kuitenbijter, die ‘klote hobbel’ op. Dat gaat zeker zeer doen, weet ik uit ervaring. Die bult is eigenlijk net te lang om er zonder al teveel extra inspanning tegenop te rijden en dan met een goede wind tegen wordt het zeker afzien. Met een vliegende start vertrek ik achterin het peloton en ik besluit hier even te blijven zitten en ‘de kat uit de boom te kijken’. Na een rondje of twee hoor ik de ‘speaker’ de naam van Johan roepen.   Johan probeert zijn stempel te drukken op de koers. Johan is zeer actief de eerste tien rondes en probeert een ontsnapping te forceren mar krijgt weinig ruimte. Hierna zijn het andere die het initiatief overnemen waarop ik besluit mij naar voren te begeven en mij te gaan bemoeien met de koers. Ondertussen schiet ik Johan voorbij die afzakt naar achteren en halverwege het peloton kom ik ook Marco tegen die zich staande probeert te houden in deze harde koers. Marco laat zien dat er nog kracht in die turbo dijen zit. Aangekomen bij de frontlinie zie ik dat ik net te laat ben en drie- vier honderd meter voor mij zie ik een groepje rijden. Ik probeer ‘iets’ te organiseren om de kopgroep terug te rijden. Gelukkig zitten er bij ‘ons’ nog genoeg sterke mannen die blijkbaar ook de slag hebben gemist, dus met een paar rondes is het gat gedicht en zijn de kansen voor eenieder weer gelijk. Ik doe wat pogingen om een groepje mee te krijgen en ik sluip mee wanneer andere hetzelfde doen.   Leo laat van zich spreken. Maar tevergeefs, door al mijn activiteiten moet ik even ‘passen’ en op dat moment rijden drie man weg, niet veel later nog eens drie en dus moet ik wel naar voren wil ik vandaag nog in de prijzen rijden. Met een ‘jump’ rij ik een gaatje dicht en als laatste sluit ik aan bij een paar sterke mannen en met zijn zessen gaan we in achtervolging naar de drie achtervolgers. We komen erg dicht maar het lijkt alsof mijn medestrijders het wel best vinden en consolideren de achterstand en dus is het strijden voor de zevende plaats met het zicht op de twee groepen voor ons.   Leo doet weer mee om de prijzen. Bij het ingaan van de laatste bocht zit ik op de derde plek en met nog één keer die bult is een top tien plaats in zicht. Ik kom als tweede over de streep en word uiteindelijk dus achtste en ben gezien de vorm en de lichamelijke ongemakken van afgelopen weken niet geheel ontevreden. Ik heb weer eens mee kunnen strijden om de prijzen en dat maakt wielrennen nu zo leuk. Ik ben weer ‘back on track’. Nu is Edith aan de beurt voor haar koers bij de S/P, zij heeft de mogelijkheid om nog wat in te rijden en ik rij even met haar mee en probeer haar tips te geven over het parcours. Zo van, “Hier moet je rechts zitten, anders zit je met je ‘snuffert’ in de wind”, “hier neem je de bocht helemaal van buiten naar binnen en laat je je fiets lopen”, “wees scherp op het klimmetje”, en meer van dat soort aanwijzingen. Na de start en tegen alle verwachtingen in, heeft ze de aanwijzingen tot zich genomen en zit goed van voren, is scherp en rijdt uit de wind het klimmetje op. Edith laat zich als enige dame goed zien. Het gaat prima en ze houdt zich als enige vrouw tussen al die mannen goed staande. Haar goede optreden valt op bij de omstanders en de speaker en veelvuldig galmt haar naam dan ook door de lucht. Tijdens haar wedstrijd is ook die van de A’s bezig en natuurlijk halen die de S/P’s in wat voor de nodige verwarring zorgt. Die verwarring zorgt ervoor dat Edith zich net niet voorin kan handhaven tijdens de massaprint en ze uiteindelijk genoegen moet nemen met een 18e plaats. Zeker goed te noemen op dit selectieve parcours maar het had ook net zo goed een top tien plaats kunnen worden zeker gezien de manier van rijden. De bloemen zijn voor haar. In ieder geval zijn de bloemen voor haar een feit en heeft ze de naam van de appeltaarters hoog gehouden. Groeten, Leo