Straftraining 6 september 2008 De benen voelen goed, ik ben goed uitgerust en klaar voor het loodzware parcours te Calfven. Calfven een klein dorpje bij Ossendrecht en Hoogerheide wat bestaat uit één straat die valsplat omhoog loopt, of….., als je jezelf omdraait, lichtjes afdaalt. Het is maar net hoe je het bekijkt natuurlijk. In ieder geval is de rijrichting vandaag zo dat wij hem tijdens de koers op moeten fietsen en we na een scherpe bocht rechtsom aan een lichte afdaling mogen beginnen. Ervaring heeft mij geleerd dat dit het enige stukje is waar je kunt en moet herstellen want hierna is het wederom rechtsaf door een niet goed lopende bocht, een straat in dat meer weg heeft van een maanlandschap om na zo’n 300 meter nog een bocht naar rechts met een kuiltje aan de ‘klim’ van om en nabij de 500 meter mag beginnen. Op die twee stukken krijg je nagenoeg geen gelegenheid om te herstellen en dus moet je het in de afdaling doen, lukt je dit om de een of andere reden niet dan moet je dit later bekopen, althans…..ik wel. Mijn ervaring heeft mij ook geleerd dat wanneer je voorin van de groep zit tijdens deze koers, je niet al te veel moeite hoeft te doen om met een groep weg te rijden. Beter gezegd, de rest wordt gewoon gelost doordat ze dus niet genoeg kunnen herstellen en dan breekt dat stukje valsplat hen op. Voorin is dus de beste plek en dat is dan ook de plek waar ik voorneem mij te manifesteren zodra het startschot valt. Ik zit op de vierde a vijfde stek en kan goed mee, geen problemen voor mij tot nu toe als het rondebord aangeeft dat we inmiddels 12 rondes van de 38 hebben gehad. Als ik achterom kijk zie ik dat het peloton enorm is uitgedund en ik nu deel uitmaakt van een kopgroep van 20 man. Het is een harde koers met aanvallen van diverse coureurs en ik voel me goed en ik probeer het ook een keer. Ik demarreer en krijg vooralsnog een paar man mee, maar onder mijn arm doorkijkend zie ik dat de rest scherp is en het gat dichten hierna neem ik weer stelling in de kop van de groep. Boven aangekomen halen wij een groepje renners in, bij het uitkomen van de bocht maakt er één van hen, in alle commotie een stuurfout en valt. En dit precies op de ideale lijn, ik moet volledig in de remmen en ik zie dat onder mij door een aantal mannen van mijn groep er vandoor gaan. Wanneer voor mij de weg weer vrij is heb ik een achterstand van zo’n 40 a 50 meter op de voorste en moet ik in de afdaling alle zeilen bijzetten om weer aansluiting te vinden voordat de ‘klim’ begint. Dat lukt wel maar deze inspanning hakt er wel in zeg….’kanonnuh’….!   Leo gelost uit de kop Onderaan kan ik wel weer aansluiten maar op hangen en wurgen zit ik aan het staartje als er vooraan wordt aangevallen. Ik vervloek ze en hoop erop dat het even stilvalt, en natuurlijk doet dat het niet en dus jammer genoeg moet ik het een ronde later bekopen. Heel langzaam verlies ik de aansluiting en zie ik het gaatje voor mij een gat worden en uiteindelijk een voor mij onoverbrugbare kloof. Ik baal stevig maar ik kan het niemand anders verwijten dan mezelf, ik was niet scherp genoeg op het moment dat die gozer viel en liet mijzelf dit overkomen. Stevig balend rij ik door omdat ik weet dat achter mij niet zo heel veel meer zit en ik dus nog steeds voor een top 15 plaats kan gaan. In deze strijd haal ik Edith in als zij bezig met haar wedstrijd bij de S/P, ik probeer haar nog aan te sporen om aan te sluiten maar dit blijkt teveel van het goede en dus rij ik door. Ik verlang naar het einde van deze martelgang en probeer mijn verstand op nul te zetten en de rondjes die nog voor mij liggen af te maken. Dit lukt en ik wordt dan zoals verwacht ook 15e, en ben een van de laatste geklasseerde. Na mij komen er nog maar vier binnen als bewijs dat het een loodzware koers moet zijn geweest. Edith is inmiddels al gefinisht voor haar wedstrijd en heeft ze het gezien de kleur van haar gezicht ook zwaar gehad. Wederom staat zij weer op het podium en buiten de bloemen mag zij nu ook een heuse trofee in ontvangst nemen als enige dame en eerste dame tussen de mannen. Zo krijgt de dag toch een leuke wending en ik vergeet dan ook snel mijn optreden op dit loodzware parcours. Edith in het middelpunt van de aandacht. Na ons zijn de mannen B’s aan de beurt met Willem en Stephan die de eer van Farm frites verdedigen en verrassend genoeg zie ik Eduard de Appeltaartkleuren hoog houden.   Willem en Eduard in de voorste gelederen. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik weinig meekrijg van deze wedstrijd maar ’s-avonds waag ik er, zoals een wegkapitein betaamt,  een telefoontje aan. Ik bel Willem op om navraag te doen over de wedstrijd en hoor dat het hen redelijk goed is vergaan met alle mannen bij de eerste tien. Stephan wist beslag te leggen op een vijfde plaats, Willem op een negende en Eduard heel knap op een tiende. Stephan als vijfde over de streep. Op de terugweg besluit ik ter hoogte van Hellegatsplein via Flakkee naar huis te rijden in plaats van rechtdoor via Rotterdam. Het is toch mooi weer en dus dirigeer ik de auto linksaf. Edith reageert iets verbaasd en vraagt waarom ik dit doe en oppert vervolgens of ik dit doe omdat ik verder wil met de fiets. In eerste instantie was dit niet het plan maar ik hoef er niet zo heel lang over na te denken om te besluiten mij nogmaals om te kleden en ter hoogte van Den Bommel de lichtblauwe Toyota te verruilen voor de lichtblauwe ‘Braun’. Ik zie het maar als een soort van straftraining na mijn mindere optreden eerder vandaag. De wind staat gunstig en vanaf hier is het ongeveer 45 km naar huis dus mooi wat extra trainingsarbeid in voorbereiding op de klassieker te Tholen die volgende week op de agenda staat. Min of meer uitgewoond kom ik thuis aan na de laatste 15 km achter een brommer te hebben gehangen welke net iets te hard reed en moe maar voldaan plof ik neer op de bank. Tijd voor een biertje!!   Voor Stephan wel en voor ..............................Eduard ook     Groeten, Leo