De 1e Appeltaart Vossenjacht dd.15 november 2009   Had u ook zoiets van wat is dat nu weer: een vossenjacht voor de Appeltaarters?? Ik kan me herinneren dat ik ooit voor het schoolkamp vos ben geweest. Ik stond midden in de zomer, met 30 graden celsius, met een ijsmuts, en twee stalen noren om mijn nek bij een bushalte in Driebergen. Er stopte elke 10 minuten een bus. Nog nooit heb ik zoveel buspassagiers vertwijfeld en hoofdschuddend naar mij zien kijken. Met deze traumatische herinnering in mijn achterhoofd was ik wat gereserveerd bij het aanhoren van het idee voor een vossenjacht op de Appeltaartvergadering. Aangestoken door het enthousiasme van Leo en sommigen op de vergadering melden wij (Peter B. en ik) ons toch zondagmorgen bij De Duinrand, niet wetend wat ons te wachten stond. De buienradar beloofde thuis niet veel goeds. De stemming zat er nog niet erg in. Van Edith kreeg een ieder 5 gekleurde wasknijpers in de hand gedrukt. Waar is dat nu voor? Gaan we vandaag de vuile was buiten hangen? Na een versterkende  bak koffie werden we door Edith naar de 1e pijl geleid. De rest mag je zelf zoeken. De knijpers moeten onderweg in een bak bij controleposten worden gegooid. Aan het eind van de rit staat de VOS. Wie daar het eerst is krijgt de meeste punten. Het lijkt wat suf en saai, maar het wordt al snel een echte wedstrijd tussen “snellen en slimmeriken”.  Wordt u nieuwsgierig? Lees dan vooral verder! Peter en ik reden vast het fietspad richting de Boulevard in de wetenschap dat we toch snel zullen worden ingehaald door fanatieke taarters. Onderaan de heuvel, aan het eind van de boulevard, wezen de pijlen naar het stukje ATB parcours links van de weg en daarna omhoog richting het Geuzenbos. We waren nauwelijks boven of we zagen de rest van de groep onderlangs rechtdoor onder het viaduct rijden. Zij namen vervolgens het fietspad langs de N218 richting Oostvoorne. Bij ons sloeg de vertwijfeling toe. We zijn nauwelijks gestart en gaan we nu al verkeerd? In de verte, aan de rand van het Geuzenbos, zagen we echter de eerste controlepost staan: Erik Koenders! We gooiden onze knijper in de emmer bij Erik en volgden daarna de pijlen die ook richting het fietspad langs de N218 wezen. Op dat moment kregen wij het idee dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat de groep, door het niet rijden van dit “lusje”, deze controlepost gemist heeft.  Op het fietspad langs de Brielseweg kwamen we elkaar weer tegen.  Niemand kon de pijlen meer vinden. Door de regen werden ze slecht zichtbaar. De moed en het regenwater zakte iedereen in de schoenen. Plotseling ziet iemand dat er een pijl op De Ruy staat. Gelijk slaat de vlam weer in de pan. Er wordt door sommigen gereden of hun leven er van af  hangt. Via diverse omwegen rijden we later door de polder richting Tinte en komen uit bij de poolparkeerplaats bij de N57. Onderweg hebben we windkracht 6 en striemende regen tegen. Een vossenjacht is echt niet voor watjes! Achter de in verval geraakte boerderij staat onze volgende controlepost: Ab Noordermeer. Na het tunneltje moeten we rechtsaf,  het fietspad langs de N57 richting Flakkee. In onze ooghoeken zien we in de verte de “snellen” via de Westdijk weer terug rijden richting Nieuwenhoorn. We concluderen dat er dus sprake is van een “lus”. We besluiten de “lus” niet te rijden en gelijk om te keren richting Nieuwenhoorn. Het risico dat we daarmee een controle missen nemen we voor lief. We hebben nu de “snellen” weer helemaal in beeld. Na Nieuwenhoorn en weer een stuk polder rijden we via Cita Romana naar de voet van de Haringvlietdam. Hier zien wij onze kans om nogmaals een stuk af te snijden. Terwijl enkelen doorreden richting de dam gingen wij via het grastalud naar de parkeerplaats waar we de pijlen weer zagen. Ook hier bestaat de kans dat we een controle missen.   Dat moet dan maar. Als we bij onze volgende controlepost, Theo Herkenraad, nog maar twee knijpers in de bak zien liggen weten we dat van helemaal achteraan ineens bijna vooraan rijden. Met de wind in rug vliegen we met bijna 40 in het uur naar Rockanje. We doen er nog een schepje bovenop en knallen langs de controlepost aan het Kreekpad: Willem Varenkamp.  Als we weer in de buurt van Oostvoorne  komen staat op de weg geschreven dat de VOS nog maar 2km is. We zetten de eindsprint in en treffen aan eind van de Sipkesslag de VOS: een totaal verkleumde Leo. Twee taarters hebben de tocht sneller gereden dan wij.  Met onze laatste wasknijper melden we ons af bij Edith.  Het blijkt dat er vier controleposten zijn geweest en we er dus niet één hebben gemist. Het afkorten van route heeft voor ons dus goed uitgepakt. De rest van de cakers en taarters druppelen letterlijk de Duinrand binnen. Onder het genot van warme koffie, appeltaart en een flesje van Rob droogt iedereen weer een beetje op en  komen de verhalen los. Ondanks het puntje, puntje, puntje weer is de conclusie dat iedereen het reuze naar zijn zin heeft gehad. Daarbij staat er ongeveer 40 kilometer op de teller en zijn er  hele stukken volle bak gereden. Jammer dat het aantal deelnemers een beetje tegenviel.  Zeker als je bedenkt dat de VOS zondagmorgen al om 7.00 op de fiets zat om de hele tocht uit te pijlen. Volgende keer hopelijk meer! (en beter weer!) VOS en zijn hulpen: heel erg  bedankt ,  het was hartstikke leuk.   Nico Eland.