“Een trots gevoel, dat ik toch maar met deze gasten mee mag fietsen.” Zo makkelijk ik er vorig jaar over dacht om mee te doen aan de Prominenten Derny koers in Oostvoorne zo moeilijk heb ik het gehad (op bepaalde momenten..) tijdens de koers dit jaar op donderdag 5 augustus 2010. Tijdens de derny trainingen bij Delta in Spijkenisse mocht ik proeven aan deze fietsdiscipline. Met heel wat aanwijzingen van Ed en Ab het parcours op en rijden maar. Zo dicht mogelijk op het wiel om de wind te vermijden en de bochten van buiten naar binnen aansnijden. Na wat rondjes kreeg ik de smaak te pakken. De snelheid die je kunt bereiken en het focussen op het achterwiel van de derny beviel mij wel. Maar een rondje rijden in Oostvoorne is toch een ander verhaal. Het parcours loopt op en af, heeft meer bochten (zowel naar rechts als naar links) en de hoofdstraat bestaat uit steentjes die niet overal gelijk liggen. Is dat wel voor mij weggelegd? Maar na twijfel heb ik Rob te kennen gegeven dat ik wilde deelnemen aan de koers in Oostvoorne. Samen met Bart, Peter, Johan, Willem K, Stephan, Marco, Ab, Ed, Willem V, Leo V, Arie, Jan, Theo en Edith. En zo vlogen de dagen voorbij….. en bouwde de spanning zich langzaam op. Het is 5 augustus…. Om de ochtend redelijk relaxed door te komen stort ik me op wat huishoudelijke taken. Alles om even niet aan vanavond te denken. Begrijp me goed, ik had er echt wel zin in. Maar rond half vier uur kom ik er niet onder uit. Fiets, kleding, helm, schoenen, bril en natuurlijk niet te vergeten een banaantje verzamel ik bij elkaar om vier uur te vertrekken op de fiets naar Oostvoorne. Eenmaal bij het parcours aangekomen zoek ik naar Ines die op dat moment een wedstrijd aan het rijden is. Onze enige vrouwelijke Appeltaarter die mee doet aan de wedstrijd Dames over een afstand van 65 km waar o.a. Marianne Vos en Chantal Blaak aan deelnemen. Ik moedig haar aan en vertrek dan naar de voetbal vereniging. Inmiddels zijn daar de prominenten ook aangekomen, waaronder Bob de Jong, Rintje Ritsma, Ludo Dierckxsens en Maarten den Bakker. Een trots gevoel, dat ik toch maar met deze gasten mee mag fietsen.   Na de groepsfoto is het dan echt zo ver. We verzamelen ons bij de start. Hier en daar zie ik toch nog meer strakke koppies, waar anderen tot mijn grote ergernis er totaal ontspannen bij staan! Ik zoek mijn gangmaker Gilbert (op zijn Frans!) de Keyzer op en dan vertrekken we voor een opwarm ronde met Peter voorop. Zowel de prominenten, gangmakers als de Appeltaarters zijn er klaar voor. Alhoewel ?? In de tussentijd blijkt dat de gangmaker van Edith ontbreekt. Er zit voor Edith niets anders op om in het wiel te gaan zitten van een andere renner. Wat een pechvogel. Dan klinkt het startschot! Er is geen weg meer terug. Overal staan mensen langs het parcours te klappen en te juichen. De strijd is begonnen, 14 rondjes lang. En ik denk verder maar aan één ding; “Trappen, trappen, trappen!” De één na de ander vliegt me voorbij. Maar Gilbert kijkt me aan met een blik van: “Het komt wel goed.” De motor loopt langzaam warm en beetje bij beetje kruipen we weer naar voren. Ik zie in mijn ooghoeken Edith van wiel naar wie springen, het oranje shirt van Theo dat langzaam maar zeker weer dichterbij komt en hoor de stem van John Vingerling door de speakers schallen. De groep breekt op een gegeven moment in tweeën. Voorin vindt zich de strijd der Titanen plaats waar achterin Jo Planckaert, Edith, Theo, Peter en ik zelf rijden voor wat we waard zijn. En dan gaat de laatste ronde in…   Ludo Dierckxsens rijdt als eerste over de finish gevolgd door onze eigen Bart van der Wagt! Nico Mattan eindigde als derde.         Al met al was het een erg leuk en geslaagd evenement met ook nog een gezellig ontbijt in de Duinrand. Hopelijk kan ik volgend jaar weer van de partij zijn. Afsluitend wil ik, en ik denk namens alle Appeltaarters, Rob van Beek bedanken voor de gehele organisatie.   Groetjes Caroline